Dlaczego opowiadanie opowieści jest silnym narzędziem do nauczania empatii i współczucia

W klasach, korytarzach i placach zabaw często pojawiają się konflikty i nieporozumienia, ponieważ dzieci walczą o to, aby widzieć poza swoją własną perspektywą. Tradycyjna dyscyplina karz, przerwy czasu, wykłady można zatrzymać zachowanie, ale rzadko zmienia serce. Opowiadanie opowieści zapewnia tę lukę. Kiedy dziecko słucha historii, nie tylko słucha słów; wchodzą w życie innej osoby. Dobrze powiedziane opowieści aktywują te same regiony mózgu, jak doświadczenie w rzeczywistym życiu, zwłaszcza obszary odpowiedzialne za emocje innych.

Ta reakcja neurologiczna, napędzana przez nerwy lustra, pomaga dzieciom poczuć, co charakter czuje.

Nauka o narracji i empatii

Badania w dziedzinie neurozauki poznawczych potwierdziły, że czytanie i słuchanie opowieści wywołuje uwalnianie w mózgu oksytocyny, hormonu bondingowego. Ta reakcja chemiczna zwiększa zaufanie, współpracę i zdolność do czytania sygnałów społecznych. Według przeprowadzonego przez Paula J. Zak, profesora neuroekonomiki, przeprowadzonego przez historię, opowieści o przekonujących postaciach i przebiegach emocjonalnych powodują, że mózg produkuje oksytocyny, co wiąże się z zwiększoną empatią i większą chęcią do pomocy innym w rzeczywistym życiu. Harvard Business Review podsumowuje badania, zauważając, że narracji uczucie bycia zaginionym w opowieści przekracza nasz naturalny sceptycyzm i pozwala na ominęcie moralnego rozumowania obronnego.

W kontekście edukacyjnym oznacza to, że gdy nauczyciel czyta historię o dziecku, które czuje się opuszczone na placu zabaw, mózg uczniów symuluje to doświadczenie. Nie tylko rozumieją wykluczenie konceptualnie; czują to.

Podstawowe strategie nauki empatii poprzez opowieści

Włączenie opowiadania do dyscypliny i edukacji postaci nie wymaga kompletnej zmiany programu nauczania.

Wybierz opowieści, które odzwierciedlają życie uczniów

Wystarczy, aby uczniowie byli w stanie relacji. Historia o dziecku, które przechodzi w nową szkołę, zajmuje się zagubionym zwierzęciem domowym lub stoi za przyjacielem, będzie bardziej odgłaszana niż fabula z dalekiej kultury bez kontekstu. Common Sense Media oferuje wypełnione listy książek /która odnosi się do empatii przez wieki.

Zachęcaj do podejmowania poglądów podczas czytania i po nim

Wystarczy, że uczniowie będą mogli się przyjrzeć tylko historii.

  • Jak myślisz, że [człowiek] się czuł, gdy to się stało?
  • Gdybyś był [czynnikiem], co chciałbyś, żeby ktoś inny zrobił dla ciebie w tej sytuacji?
  • Kiedy czułeś się podobnie?

W przypadku młodszych dzieci nauczyciele mogą używać lalek lub dramatycznych reenactments, aby zmienić perspektywę.

Ułatw prowadzone rozmowy otwartymi pytaniami

Format dyskusji ma znaczenie. Zamiast prowadzić uczniów do jednej poprawnejmoralnej, zachęcaj do wielu interpretacji. Pytania takie jak Było odpowiedź? Czy ktoś mógłby to zobaczyć inaczej? pomagać uczniom praktykować empatię poznawcząrozumienie, że inni mogą mieć ważne poglądy, nawet jeśli nie zgadzają się.

Rozszerz historie na działania następne

Wykonywanie historii staje się częścią dyscypliny.

  • Wykorzystywane w celu odbierania roli: Uczniowie przedstawiają, jak postać mogłaby zareagować z większym empatią i omówią potencjalne wyniki.
  • Pisanie listów lub dziennik: Uczniowie piszą listy przeprosin, wsparcia lub wdzięczności na podstawie tematów z opowieści.
  • Projekty współpracy: Tworzyć łańcuch klasy słodkości inspirowany Czy wypełniłeś dziś wiadro?, gdzie każdy związek reprezentuje konkretny akt empatii obserwowany lub wykonywany.
  • - Zwracające rozmowy: Kiedy pojawia się konflikt, odwołaj się do historii: Drzewo dające Jak myślisz, jak to sprawia, że drzewo czuje się za każdym razem?

Włączenie opowiadania do praktyk dyscyplinowych

Tradycyjna dyscyplina skupia się często na zasadach i konsekwencjach. Opowiadanie opowieści, w przeciwieństwie do tego, koncentruje się na relacjach, emocjach i zrozumieniu.

Z kary przechodzimy do zrozumienia

Zastanów się na typowy incydent w klasie: uczeń popycha drugiego, aby dostać się do przodu linii. Karawna odpowiedź może być: Idź do końca linii i przegap pięć minut przerwy. To dotyczy działania, ale nie podstawowego deficytu empatii. Podróż oparta na opowieści może obejmować, że uczeń opisuje, co się stało, używając języka narracji (początek, środek, koniec), a następnie prosi go o refleksję na temat perspektywy drugiego dziecka: Co myślisz, że czuła, gdy ją popychałeś? Czy kiedykolwiek byłeś popchnięty?

Opowiedz mi tę historię. Ta technika, czerpana z praktyk odbudowujących, pomaga uczenicie połączyć swoje działanie z konsekwencją w drugiej osobie. Z biegiem czasu uczniowie internalizują wartość empatii, ponieważ wielokrotnie ćwiczyli ją poprzez powieści emocjonalne, a nie tylko uniknięcie kary.

Ta zmiana jest wspierana przez badania z Collaborative for Academic, Social, and Emotional Learning (CASEL), które podkreśla, że umiejętności społeczno-emocjonalne, takie jak empatia, najlepiej nauczać poprzez doświadczalne, bogate w opowieści metody, a nie lekcje dydaktyczne. Ramowa CASEL dla SEL Zaleca włączenie rozwoju umiejętności w każdą część dnia szkolnego, w tym w chwile dyscypliny.

Wykorzystanie narracji w kręgach odbudowy

W ramach kręgów odbudowy jest zorganizowana przestrzeń, w której uczniowie dzieli się historiami szkód i uzdrowienia. Facylitator zaprasza uczestników do opowiedzenia swojej historii o tym, co się stało, jak to ich wpłynęło i co należy naprawić.

Wybór opowieści: Wypełniony z różnych lat

W zależności od etapu rozwoju zaleca się odpowiednia historia. Poniżej znajdują się zalecane książki i opowieści, z których każda zawiera krótką notatkę na temat skuteczności budowania empatii, a także link do zewnętrznego zasobu na więcej tytułów.

Wczesne dzieciństwo (w wieku 37)

  • Drzewo dające /Shel Silverstein Ta klasyczna historia o drzewie, które da chłopcu wszystko, zachęca do dyskusji na temat bezwarunkowej miłości, egoizmu w porównaniu z hojnością i emocjonalnej kosztowania przyjmowania bez wdzięczności.
  • Czy wypełniłeś dziś wiadro? / Carol McCloud Prosta metafora niewidzialnych buckets pomaga bardzo małym dzieciom zrozumieć, że ich działania wpływają na innych uczucia. Każdy akt życzliwości wypełnia bucket; każdy akt niemiłosierny go opróżnia. Historia bezpośrednio łączy zachowanie z konsekwencjami emocjonalnymi.
  • Królik posłuchał /Cori Doerrfeld Kiedy wieża bloku dziecka się rozpada, różne zwierzęta oferują rozwiązania, ale tylko królik słucha w milczeniu.

Wyroby podstawowe (w wieku 711)

  • Zupę kamienną (powieść ludowa, wiele wersji) Grupa nieznajomych łączy społeczność, dzieląc się małymi wkładami w przygotowanie zupy. Historia podkreśla współpracę, dzielenie się i ideę, że każdy ma coś wartościowego do zaoferowania.
  • Zadziwiające. /R.J. Palacio Powieść (lub adaptacja do książki obrazowej) Wszyscy jesteśmy cudamiW tym artykule opowiada się o chłopcu z różnicą twarzy, który przechodzi w szkole.
  • Wróg Pie /Przez Derek Munson Ojciec chłopca pomaga mu zmienić nienawidzonego wroga w przyjaciela, robiąc ciasto. Historia bada, jak założenia i nieporozumienia można pokonać bezpośrednią, ciekawą interakcją. Jest to świetny trampol dla lekcji rozwiązywania konfliktów.

Szkoła średnia i średnia (w wieku 1118)

  • Miłosierdzie (przepisanie dla młodych dorosłych) / Bryan Stevenson Ta nieficcyjna opowieść o prawniku walczącym o sprawiedliwość w systemie prawnym wyzwala studentom na empatię dla osób, które zostały marginalizowane lub nieprawidłowo skazane.
  • Mów! /Laurie Halse Anderson Opowieść o nastolatki, która walczy z konsekwencjami napaści seksualnej i izolacją, która następuje. Pomaga uczniom zrozumieć oznaki traumatyki i znaczenie wierzenia i wspierania rówieśniaków.
  • Nienawiść, którą oddajesz /Angie Thomas Powieść, która koncentruje się na dziewczynie, która jest świadkiem strzelania przez policję na swojego przyjaciela. Buduje empatię w różnych doświadczeniach rasowych i kulturowych, zachęcając studentów do zobaczenia, jak rodzina, społeczność i historia osobista kształtują reakcje na niesprawiedliwość. Jest bardzo skuteczna w dyskusjach w szkole średniej na temat empatii społecznej i odpowiedzialności obywatelskiej.

Czytanie rakiet umożliwia nauczycielom filtrowanie według tematu (np. empatii, przyjaźni, konfliktów) i poziomu czytania, zapewniając stale rozwijającą się bibliotekę opcji.

Mierzenie wpływu: dowody z badań

Wśród osób, które prowadzą edukację, często pojawiają się pytania, czy opowiadanie historii może naprawdę zmienić zachowanie. Dziennik Psychologii Edukacyjnej W wyniku badań naukowych, które przeprowadzono w 2011 roku, naukowcy stwierdzili, że interwencje narracji znacznie poprawiły wyniki emocjonalne społeczne, w tym zachowania empatyczne i działania prosocjalne, w porównaniu z bezpośrednią instrukcją. Efekt był najsilniejszy, gdy opowieści były poddane prowadzonej refleksji i dyskusji, jak sugerowane w powyższych strategiach.

Ponadto szkoły stosujące praktyki odbudowy, które obejmują opowiadanie i refleksję narracji, informują o zmniejszeniu liczby odesłania dyscyplinarnych i poprawie klimatu szkolnego. Edutopia podkreśla szkoły Wśród tych, którzy nie są w stanie wypełnić obowiązków, w których kręgi opowiadania historii zastąpiły zatrzymanie, co prowadzi do mniejszej liczby powtarzających się przestępstw i silniejszych relacji międzyludzkich.

Rozwiązania wspólnych wyzwań

Mimo swojej mocy, narracja jako narzędzie dyscypliny staje przed praktycznymi przeszkódami. Nauczyciele mogą martwić się o ograniczenia czasu, zwłaszcza w opakowanych programach nauczania. Jednak narracja nie musi być samodzielnym blokiem. Zupę kamienną 10 minut celowego opowiadania historii trzy razy w tygodniu wystarczy, aby zbudować impuls.

Kolejnym wyzwaniem jest opór uczniów, zwłaszcza wśród starszych studentów, którzy mogą znaleźć historie babyish. Kluczem jest selekcja. Adolescencja jest czasem wzrostu świadomości społecznej, a historie o sprawiedliwości społecznej, tożsamości i złożoności moralnej głęboko angażują ich. Narytyki nieficcyjne, podcasty i krótki filmy mogą również służyć jako historie. Format ma mniej znaczenie niż połączenie emocjonalne.

Wreszcie, wrażliwość kulturowa jest kluczowa. Opowieść, która odbija się w jednej społeczności, może być nieistotna lub nawet szkodliwa w innej. Nauczyciele muszą unikać wzmocnienia stereotypów lub przedstawiania jednego punktu widzenia kulturowego jako uniwersalnego. Używaj historii reprezentujących różnorodność swojej klasy i świata; jeśli uczą się w klasie głównie latynskiej, włączaj literaturę autorów latynskiej na temat empatii w konkretnych kontekstach kulturowych.

Wniosek

Empatia i współczucie nie są wrodzonymi darami, które niektóre dzieci mają, a inne nie mają. Są to umiejętności, które można nauczyć, praktykować i wzmocnić. Opowiadanie opowieści oferuje naturalny, atrakcyjny i neurologicznie skuteczny sposób na budowanie tych umiejętności w ramach dyscypliny. Wybierając znaczące historie, kierując perspektywą i łącząc narracje do rozwiązywania konfliktów w rzeczywistym życiu, edukaci przekształcają dyscyplinę z momentu kary w lekcję na całe życie w ludzkości. Kiedy uczeń zatrzymuje się przed popchnięciem i pamięta, jak postać w opowieści się czuła, nie tylko zachowuje się lepiej - staje się bardziej opiekującym się człowiekiem.