Właściwie, rodzice mają największe wpływ na rozwój emocjonalny dziecka, ale jakość tego wpływu zależy od tego, co rodzice rzadko badają: własnego stylu przywiązania. Na podstawie dziesięcioleci badań w dziedzinie psychologii rozwojowej, teoria przywiązania ujawnia, jak wczesne więzi z opiekunami kształtują naszą zdolność do intymności, zaufania i regulacji emocjonalnej.

Jakie są styły przywiązania?

Styły przywiązania są konsekwentnymi wzorcami reakcji emocjonalnych i zachowań w bliskich relacjach. John Bowlby Pierwszy raz zaproponował tę teorię w połowie XX wieku, i Mary Ainsworth Wcześniej opracowała ją w swoim eksperymencie Strange Situation, w którym dziecka były podzielone na różne wzorce.

Istnieją cztery podstawowe style przywiązania, z których każda ma różne cechy, które przejawiają się zarówno w dzieciństwie, jak i w dorosłym wieku:

  • Bezpieczne przymocowanie Osoby czują się komfortowo w związku z intymnością i niezależnością, ufają, że inni będą dostępni i reagowali, a także skutecznie regulują emocje.
  • Niepokojące (lub zajęte) przywiązanie Osoby pragną bliskości, ale obawiają się odrzucenia lub porzucenia, często zbytnio uzależniając się od innych w celu uzyskania potwierdzenia i zapewnienia.
  • Wyrzucanie (lub odrzucanie) Osoby cenią samozaufność i odległość emocjonalną, tłumią wrażliwość i unikają głębokich związków emocjonalnych.
  • Niezorganizowane (lub lękowe) przywiązanie Zmieszanie zachowań lękowych i unikających, często wynikających z traumatyki lub niezgodnej opieki.

Badania pokazują, że bezpieczne przywiązanie w dzieciństwie przewiduje lepsze kompetencje społeczne, regulację emocjonalną i niższe wskaźniki problemów behawioralnych w dzieciństwie. Rozmowa z dorosłymi związanymi z pracą (AAI), narzędzie opracowane przez Mary Main i jej kolegów, pozwala teraz badaczom ocenić stan przywiązania umysłu u dorosłych, łącząc wczesne doświadczenia z obecnymi zachowaniami rodzicielskimi.

Jak w dzieciństwie tworzą się styły przywiązania

Podstawy stylu przywiązania się są położone w pierwszych trzech latach życia, głównie poprzez jakość interakcji opiekuna z dzieckiem.

  • BezpieczneDziecko jest w stanie niepokoju, gdy rodzic odchodzi, ale po powrocie łatwo się pociesza i szybko zaczyna grać.
  • Odporność na lękiDziecko jest intensywnie zmartwione podczas separacji, a zarówno przywiązuje się do rodzica, jak i sprzeciwia się mu po połączeniu, nie potrafiąc się uspokoić.
  • Wyrzuty z wyłączeniemDziecko wydaje się obojętne na odjeżdżanie rodziców i ich ignorowanie po powrocie, skupiąc się na zabawach lub środowisku.

Później naukowcy, zwłaszcza Main i SalomonWraz z tym wraz z dziećmi, które wykazują sprzeczne lub zdezorientowane zachowania, zmrażają się, wstrząsają lub zbliżają się do rodzica z odwróconą głową. Wzorzec ten jest powszechnie związany z przerażającym lub przerażającym zachowaniem opiekuna, często ze względu na niewyrażone urazy.

W ten sposób dzieci mogą się spodziewać tego, czego mogą oczekiwać od relacji. opiekun, który jest wiarygodnie ciepły i odczuwa reakcję, uczy dziecka Jestem miły, inni są godni zaufania. Odwrotnie, nieprzewidywalne lub odrzucające opiekę naucza Muszę ciężko pracować, aby zyskać uwagę (niepokoje) lub Jestem lepiej sam (unikniony).

Wpływ stylów przywiązania do rodziców

Styl przywiązania rodzica działa jako obiektyw, który filtrowuje sposób, w jaki interpretują i reagują na potrzeby dziecka. wpływa na dostępność emocjonalną, strategie dyscypliny i zdolność ustalania odpowiednich do wieku granic.

Rodzice, którzy są bezpiecznie przywiązani

Właściwie, jeśli rodzice są bezpiecznie przywiązani do siebie, są oni emocjonalnie obecni, konsekwentni i czuli się w zgodzie. Czytają swoje sygnały, dokładnie celebrując radość, uspokajając cierpienie i szanując potrzebę odkrywania dziecka. Ponieważ ufają własnej zdolności do łączenia się, nie czują się zagrożeni niezależnością dziecka. Ich dyscyplina jest zwykle autorytywna: mocna, ale ciepła, z jasnymi oczekiwaniami i empatią. Stwarza to bezpieczną bazę, z której dzieci mogą odkrywać świat, wiedząc, że mają do niej wiarygodny powrót. Badania pokazują, że dzieci wychowane przez bezpiecznie przywiązanych rodziców są bardziej skłonne do samodzielnego rozwoju bezpiecznej przywiązania, tworząc pozytywny cykl międzypokoleniowy.

Rodzice, którzy są bardzo przywiązani

W związku z tym rodzice mogą mieć trudności z pozbawieniem dziecka frustracji lub porażki, nieświadomie przeszkadzając w rozwoju odporności. W odpowiedzi dziecko może stać się przywiązane, niepokojące lub zbyt uzależnione, odglądając wzór przywiązania rodzica do siebie. Psychologia Dziś wyjaśnienie lękowego przywiązania rodziców- Nie.

Rodzice, którzy nie są przywiązani

Rodzice unikający siebie priorytetowali samozależność i kontrolę emocjonalną. Mogą być fizycznie obecni, ale emocjonalnie oddaleni, minimalizując wyrazy uczucia lub cierpienia. Dyscyplina jest zwykle surowa, z naciskiem na niezależność na wczesnym etapie. Mogą powiedzieć takie rzeczy jak: "Nie musisz płakać, po prostu się dowiedz".

Nierozorganizowani rodzice

Nierozorganizowane przywiązanie u dorosłych często wynika z nierozwiązanej traumi, straty lub nadużyć. Ich rodzicielstwo może być przerażające, nieprzewidywalne lub rozłącznealternujące się między wniknięciem i wycofanie. Dziecko widzi rodzica jako źródło komfortu i strachu, tworząc ogromne zamieszanie. Krąg Międzynarodowego Bezpieczeństwa Program oferuje zasoby oparte na dowodowych informacjach dla rodziców chcących zmienić swoje wzorce przywiązania.

Praktyczne strategie rodzicielskie oparte na nauce o przywiązaniu

Dobrą wiadomością jest to, że styl przywiązania nie jest ustalony. Dzięki samoświadomości i celowej praktyce rodzice mogą przejść na bardziej bezpieczne wzory, nawet jeśli ich własne dzieciństwo było niepewne. Poniżej przedstawiono dostosowane strategie dla każdego stylu.

Dla rodziców, którzy są bezpiecznie przywiązani: wzmocnienie fundamentów

Nawet bezpieczni rodzice korzystają z świadomego wzmocnienia.

  • Uważaj emocje bez osądu. Użyj słów takich jak Widzę, że jesteś zdenerwowany; to w porządku, aby czuć się w ten sposób.
  • Utrzymuj rutynę, która zapewnia przewidywalność - rytuały przed snem, posiłki rodzinne, regularne pojedyncze.
  • Przykładaj zdrowe rozwiązywanie konfliktów.
  • Zachęcaj do odpowiedniej w wieku autonomii, pozostając jednocześnie emocjonalnie dostępny.

Dla rodziców, którzy nie mają spokoju z rodzicami: rozwijać spokój i ograniczenia

Rodzice z niepokojącym przywiązaniem mogą zmniejszyć swoje własne cierpienie i stworzyć zdrowsze otoczenie:

  • Przed oddychania z dzieckiem ćwicz się w sposób, który pozwala na samopokreślenie.
  • Zastanawiaj się: Czy chodzi o potrzeby mojego dziecka, czy o moje obawy?
  • /Prześlij mi, że cię kocham, /ale nie pozwolę ci mnie uderzyć.
  • Pozwól dziecku doświadczyć frustratywności, nie pośpiesznie ją naprawić.
  • Rozważ terapię koncentrującą się na przywiązaniu lub lękuterapię poznawczą i behawioralną (CBT) lub Wyroby z tytułu może pomóc w rozwiązaniu podstawowych lęków.

Dla rodziców, którzy nie chcą się przywiązywać do siebie: połączenie emocjonalne

Rodzice, którzy unikają tego, czerpią korzyści z celowego zwiększenia ciepła i reakcji:

  • Wbudować w
  • Zdejmij telefon, wpatrz się w oczy i zastanów się, co mówi dziecko, nie korygując ani odrzucając.
  • Pozwól sobie być podatny na wrażliwość. Podzielić się swoimi uczuciami w prosty, odpowiedni do wieku sposób (np. Czułem się smutny dzisiaj, gdy...).
  • Niech dziecko prosi o pomoc lub pocieszenie i gorąco jej zaoferuje.
  • Rozważmy. terapii psychodynamicznej lub doświadczanie somatyczne Aby odkryć korzenie twojej emocjonalnej odległości.

Dla nierozorganizowanych rodziców: dążenie do bezpieczeństwa i spójności

Niezorganizowane przywiązanie wymaga strukturyzowanego podejścia wraz z profesjonalnym wsparciem:

  • Stwórz przewidywalną codzienność.
  • Kiedy czujesz się przepełniony, ćwicz pauzę i oddech. Wchodź do innego pokoju, liczyć do dziesięciu lub użyj uspokojującej mantry.
  • Użyj prostych skryptów w zwykłych sytuacjach: jest w porządku być zły.
  • Praca z terapeuta z informacjami o traumach Szkolony w zakresie naprawy przyczep, np. Wyroby z tytułu/ Dyadyczna psychoterapia rozwojowa, lub Krąg bezpieczeństwa Modelem rodzicielskim.
  • Zidentyfikować, które z zachowań dziecka najbardziej niepokoi cię i wyjaśnić, dlaczego.

W. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne daje doskonały przegląd teorii przywiązania w dorosłym wiekuW tym badania dotyczące sposobu, w jaki interwencje terapeutyczne mogą pomóc w zmianie wzorców przywiązania.

Złamanie cyklu: Uzdrowienie niepewnej przywiązania rodzicielskiej

Wielu rodziców martwi się, czy to oznacza, że moje dziecko jest skazane? uzyskane zabezpieczenie W przypadku osób dorosłych, które są w stanie uzyskać zdrowie, można przeprowadzić badania, które pokazują, że osoby dorosłe mogą rozwijać bezpieczne modele pracy poprzez świadomieść, relacje wspierające lub terapię.

  • Opracować spójne narracje. Rozumienie własnej historii dzieciństwa
  • Naprawianie rozpadów z dzieckiem. Wykorzystanie tych metod w celu poprawienia więzi i utrzymania się w stanie rozkładu i naprawy sprawia, że udanie się z powodu rozkładu wzmacnia przywiązanie bardziej niż nigdy.
  • Zbuduj sieć wsparcia. Bezpieczne relacje z partnerem, przyjacielem lub grupą wspierającą mogą zapewnić korygujące doświadczenia emocjonalne, które mogłyby ci się przeoczyć.
  • Uważaj na rodzicielstwo. Świadomość zmniejsza reakcję i zwiększa dostosowanie. Nawet pięć minut świadomego oddychania lub skanowania ciała przed stresującym momentem rodzicielskim może pomóc.
  • W razie potrzeby szukaj pomocy specjalistycznej. Terapii takie jak: emocjonalnie skupiona terapia (EFT) dla par lub terapia rodzinna oparta na przywiązaniu W przypadku rodziców z nierozporządkowaną przywiązaniem podejścia skupione na traumach, takie jak: dyadyczna psychoterapia rozwojowa są szczególnie skuteczne.

Zjednoczenie wszystkiego: Uświadamiające się przywiązaniu rodzicielstwo w codziennym życiu

Styły przywiązania nie są przeznaczeniem. Są elastycznymi planami, które można zmienić poprzez świadome wysiłki i współczucie. Rodzicielstwo z przywiązaniem w umyśle oznacza zapytanie: Czego moje dziecko potrzebuje ode mnie teraz, aby poczuć się bezpiecznie, widziane i uspokajane?, jednocześnie sprawdzając się ze swoim wewnętrznym stanem. Kiedy rodzic jest spokojny i połączony, dziecko może łatwiej regulować; gdy rodzic jest reakcyjny lub odległy, stres dziecka wzrasta.

Praktyki proste robią dużą różnicę: klękając na kolana w oko, gdy rozmawiasz, uściskając dziecko przed poprawieniem zachowania, opowiadając emocje ( jesteś sfrustrowany, ponieważ spadła wieża), i wspólnie świętując małe zwycięstwa. Krąg bezpieczeństwa lub Terapeuta - Wspierać swoje umiejętności.

W końcu zrozumienie własnego stylu przywiązania daje ci plan rozwoju. Odkrywa, dlaczego pewne momenty rodzicielskie wywołują cię i daje drogę do mądrzejiej reagowania.