W każdym wieku odmowa jest bolesna, ale u dzieci może być szczególnie ostra. Niezależnie od tego, czy dziecko nie znalazło się w drużynie piłkarskiej, straciło główną rolę w szkole lub zostało przegapione na targ naukowy, te chwile są bolesne. Jednakże oferują one również potężne możliwości rozwoju.

Rozumienie odrzucenia i jego skutków

W przypadku dzieci, które nie są w klasie, nie ma żadnych możliwości odwzorowania się na nie, ale jest to spectrum doświadczeń. Dziecko może być w obliczu odrzucenia opartego na wydajności (nie wygrywanie meczu, wycięcie z zespołu) lub odrzucenia społecznego (nie wybierane przez rówieśników, poczucie wyrzucenia z grupy). Oba rodzaje aktywują te same ścieżki neuronowe związane z bólem fizycznym, jak wykazały badania w dziedzinie neurologii społecznej.

W efekcie emocjonalnym, często naśladuje smutek: zaprzeczenie, gniew, negocjacje, smutek i ostatecznie akceptacja. Młodsze dzieci mogą nie mieć słownictwa do wymowy tych etapów, a zamiast tego wykazują zmiany zachowań, takie jak wycofanie się, drażliwość lub utrata zainteresowania czynnościami.

Jednakże, gdy jest dobrze traktowana, odrzucenie staje się katalizatorem rozwoju Inteligencja emocjonalna i umiejętności rozwiązywania problemówKluczem jest przeniesienie uwagi dziecka z ustalonego wyniku (np. "Nie byłem w zespole") na perspektywę zorientowaną na proces ("Czego mogę się nauczyć z tego doświadczenia, aby się poprawić?").

Dlaczego rozwiązywanie problemów jest ważniejsze niż pocieszenie samych siebie

Wiele dobrze zamierzających rodziców spieszy się uspokoić urażone uczucia swojego dziecka frazami takimi jak "Nie szkodzi, nadal jesteś niesamowity" lub "Zrobili pomyłkę, zasłużyłeś na to". Chociaż pocieszenie jest niezbędne, nie wyposaża dziecka w umiejętności na przyszłe klęski. samowydajnośćwiara w zdolność człowieka do wpływania na wyniki.

Badania z Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne W tym artykule podkreślono, że odporność nie jest cechą, ale zestawem zachowań i umiejętności, które można nauczyć.

Skuteczne strategie wsparcia

Zachęcaj do otwartej komunikacji Bez rozwiązywania problemów

Pierwszym krokiem po odrzuceniu jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni dla dziecka, aby wyrazić swoje uczucia. Zadaj otwarte pytania takie jak: "Jak to było dla ciebie?" lub "Jak się czujesz z tego, co się stało?" Posłuchaj bez przerwy, minimalizuj lub natychmiast zaproponować rozwiązania. Twoim celem w tym etapie jest potwierdzenie ich emocji: "Widzę, że jesteś naprawdę rozczarowany, a to ma sens".

W przypadku, gdy dziecko jest w stanie wyrazić swoje zdanie, można delikatnie przejść do refleksji. Zapytaj, co według nich przyczyniło się do wynikubez winy.

Rozwój myślenia poprzez zmiany ram

Dziecko z fikcyjnym umysłem może pomyśleć: "Nie znalazłem się w drużynie, bo nie jestem dobry w koszykówce". Umysłem rozwoju jest tak: "O tym razem nie znalazłem się w drużynie, ale mogę popracować nad swoimi umiejętnościami i spróbować ponownie". Aby podnieść tę zmianę, skup się na wysiłku, strategiach i wytrwałości zamiast wrodzonych zdolności. Na przykład, zamiast "Jesteś tak utalentowany", powiedz: "Widziałem, jak ciężko ćwiczyłeś swoje darmowe rzuce; z czasem ten rodzaj wysiłku się opłaca".

W. Organizacja Mindset Works W przypadku gdy dziecko jest odrzucone, przypomnij mu o przeszłych sukcesach, które wynikały z wytrwałości.

Stosuj strukturyzowane rozwiązanie problemów

W ten sposób można nauczyć dziecko prosty, powtarzalny proces, który może być stosowany w przypadku odrzucenia. Zmodyfikowana wersja modelu IDEAL działa dobrze: zidentyfikować problem, zdefiniować cele, eksplorować strategie, działać i uczyć.

Krok 1: Zidentyfikować konkretny problem

Po tym, jak początkowe emocje się uspokoją, pomóż dziecku dokładnie określić, co nie poszło zgodnie z oczekiwaniami. Czy to była brak umiejętności? brak doświadczenia? czy czuli się niepokoieni pod presją? zachęcaj do szczerości bez samokrytyki. Na przykład: "Nie zostałem wybrany do startowania, ponieważ moje przepustki były często przechwycane".

Krok 2: Zastanawiaj realne cele

Co dziecko chce osiągnąć w dalszym ciągu? Cele powinny być konkretne, mierzalne i w ich zakresie. Zamiast "Chcę być najlepszym graczem w drużynie", lepszym celem jest "Chcę poprawić dokładność pasażu, aby ukończyć przynajmniej 8 z 10 pasaży w praktyce".

Krok 3: Zbadaj wiele strategii

Zastanów się nad możliwymi działaniami. Zapytaj: "Jak można działać w ten sposób?" Na początku zachęcaj ilość nad jakością, a później możesz ocenić każdą opcję. Strategie mogą obejmować: prośbę trenera o konkretną opinię, ćwiczenie danej umiejętności 20 minut dziennie, oglądanie wideo lekcjonalnych, dołączenie do ligi niższej konkurencji na więcej czasu gry lub wypróbowanie zupełnie innego pozalektualnego.

Krok 4: Wybierz i postępuj

Pomóż dziecku wybrać jedną lub dwie strategie, które może zacząć wdrożyć natychmiast. Stwórz prosty plan działania: co zrobi, kiedy i jak będzie śledzić postępy? Na przykład: "Każdego dnia po lekcjach domowych ćwiczę drillingu przez 15 minut, a w sobotę poproszę trenera o opinie na temat moich nóg". Zapisz to i umieść w miejscu widocznym.

Krok 5: Pomyśl i ucz się

Po tygodniu lub dwóch, ponownie odwiedź plan. Co zadziałało? Co nie? Dostosować strategie w razie potrzeby. To uczy, że rozwiązywanie problemów jest iteratywne.

Naucz się regulować emocje podczas procesu

Rozwiązanie problemów jest trudne, gdy emocje są wysokie. Zapewnij dziecku proste techniki radzenia sobie z problemem, które mogą użyć przed zajęciem się krokami rozwiązywania problemów. Głębokie oddychanie (np. oddychanie pudełkowe: wdychanie 4 liczby, trzymanie 4, wydychanie 4, trzymanie 4), postępujące rozluźnienie mięśni lub krótka aktywność fizyczna (np. skakanie) może zmniejszyć pobudzenie. Wizualizacja jest również skuteczna: niech sobie wyobraża spokojną, pewną siebie wersję obsługiwania sytuacji. Zachęcaj je do użycia tych narzędzi, gdy czują się sfrustrowani podczas ćwiczeń lub prób.

Ważne są reakcje rodziców

Dzieci odbierają emocjonalne sygnały od otaczających ich dorosłych. Jeśli zareagujesz na odrzucenie przez dziecko z gniewem, rozczarowaniem lub nadmierną troską, dziecko może zrozumieć, że to katastrofa.

Nie porównaj swojego dziecka z innymi "Powdy, przynajmniej próbowałeś bardziej niż Sarah" lub "Niektóre dzieci nawet nie wchodzą w drużynę szkolną". Porównania podważają jego intrynsyczną motywację i poczucie własnej wartości.

Trenerzy i nauczyciele są sojusznikamiW przypadku, gdy jest to stosowne, pomóż dziecku w tworzeniu pytań, które będą wymagały od niego opinii. Na przykład: "Mogu się poprawić na przyszły sezon.

Praktyczne wskazówki dla rodziców i nauczycieli

  • Normalizuj odrzucenie poprzez opowiadanie historii. Podzielić się odpowiednimi dla wieku przykładami słynnych sportowców, artystów lub wynalazców, którzy stawali czoła wielokrotnym odrzuceniom. Michael Jordan został wycięty z drużyny koszykówki licealnej. Harry Potter J.K. Rowling został odrzucony przez 12 wydawców. Podkreśnij, że odrzucenie rzadko jest końcem drogi.
  • Świętuj wysiłek i postępy, nie tylko sukces. Stwórz "dziennik rozwoju", w którym dziecko zapisuje jeden z rzeczy, nad którymi ciężko pracowało każdego dnia, bez względu na wynik.
  • Zachęcam do eksperymentowania. Jeśli jedno z czynności wielokrotnie rozczarowuje dziecko, a dziecko jest niezadowolone, pomóż mu zbadać inne.
  • Pomóż dzieciom rozwijać umiejętności radzenia sobie z problemami Uczy się tych umiejętności, gdy jest to spokojne, tak aby w chwilach wysokiego stresu stały się automatyczne.
  • Nieustannie zapewnić ich i przypominać im o swoich mocnych punktach. Kiedy dziecko jest odrzucone, często traci z oczu jego szersze umiejętności. Powiedz: "Widzę, jak miły byłeś wczoraj z tym nowym kolegą z zespołu" lub "Zaprawdę jesteś dobry w tłumaczaniu innym".
  • Staw sobie realistyczne cele. Wykorzystaj ramy SMART: Specjalne, mierzalne, osiągalne, istotne, wiążące z czasem. Realistyczny cel dla dziecka, który nie trafił do drużyny uniwersyteckiej może być w drużyny juniorowej w przyszłym sezonie, a nie stać się bezpośrednio gwiazdą.
  • Ucz, że możesz się nie zgodzić z decyzją, ale nadal ją szanować. Czasami odrzucenie opiera się na czynnikach, których dziecko nie może kontrolować (zestaw, liczba, polityka).

Długoterminowe korzyści wynikające z dobrego zarządzania odrzuceniem

Dzieci, które uczą się porzucenia poprzez rozwiązywanie problemów, dorosną, potrafią radzić sobie z zawodowymi porażkami, wyzwaniami związkami i osobistymi rozczarowaniami. miejsce kontroli W przypadku osób, które nie są w stanie osiągnąć osiągnięcia perfekcyjności, nie ma większego prawdopodobieństwa, że będą cierpieć z powodu niepokoju i depresji związanej z perfekcjonizmem, ponieważ postrzegają porażkę jako skok niż jako wyrok o swojej wartości.

Dzieci te stają się lepszymi zespołowymi graczami i współpracownikami. Uczą się dawać i otrzymywać konstruktywną opinię bez obronności. Są bardziej skłonne podejmować ryzyko w nowych działaniach, ponieważ mają umysłowe ramy zarządzania porażkami.

W. Harvard Graduate School of Education W tym kontekście, w którym rodzice i nauczyciele mają możliwość nauczania się, że odmowa jest właściwa dla dzieci, w której dzieci są w stanie się rozwijać, w których dzieci są bardziej rozwinięte, w których dzieci są bardziej rozwinięte.

Wniosek

Wspieranie dziecka w radzi sobie z odrzuceniem poprzez rozwiązywanie problemów jest jednym z najcenniejszych darów, jaki możesz dać. Zmieni relacje dziecka z porażką z czegoś wstydliwego w coś pouczającego.

Celem nie jest ochrona dzieci przed odrzuceniem, ale dawanie im narzędzi, aby się z nich poruszyć. Kiedy wiedzą, jak ocenić, planować, działać i uczyć się, stają się zdolni przekształcić każdą klęskę w krok w kierunku następnego sukcesu. Zacznij rozmowę już dziś.