Rozumienie lęków i lęków dzieciństwa

Lęk i lęk są normalną częścią rozwoju dziecka. Niemowlęta mogą się przerażać głośnymi hałasem, dzieci przedszkołowe często boją się oddzielenia się od rodziców, dzieci w wieku przedszkołowym często boją się ciemnych lub wyobrażonych potworów, a dzieci w wieku szkolnym martwią się o akceptację społeczną i osiągnięcia akademickie.

Lęk dziecięcy może się manifestować na wiele sposobów: narzekając na fizyczne problemy, takie jak ból żołądka lub głowy, unikając pewnych sytuacji, takich jak odmowa pójścia do szkoły lub samotny sen, przywiązanie się do szkoły, irytacja, a nawet gniew.

Do powszechnych rodzajów lęku w dzieciństwie należą:

  • Niepokoje związane z rozłączeniem /nadmierne obawy o oddalenie się od rodziców lub opiekunów.
  • Niepokoje społeczne / - strach przed osądem, wstydem lub odrzuceniem przez rówieśników.
  • Ogólne lęko Chroniczne obawy o wiele rzeczy, od pracy szkolnej po zdrowie rodziny.
  • Szczególne fobii / - / - / - / - / - / - / - / - / - / - / - / - / - / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /
  • Ataki paniki /niezwłoczne okresy intensywnego strachu /z objawami fizycznymi, takimi jak uderzenie serca lub krótko oddychanie.

Rozumienie tych różnic pomaga opiekunom dostosować się do swoich potrzeb, a nie stosować dyscypliny, które odpowiadają wszystkim.

Neuroznawstwo, które leży za zmartwieniem dzieciństwa

Kiedy dziecko doświadcza strachu, system alarmowy mózgu aktywuje się natychmiast, nawet zanim myśląca część mózgu (korteza przedczołowa) może ocenić sytuację. Jest to ewolucyjny mechanizm przetrwania. U małych dzieci korteza przedczołowa wciąż się rozwija, co utrudnia regulowanie tych sygnałów alarmowych. Kara w tych momentach zatłania mózg kortizolem, co faktycznie hamuje zdolność kortex przedczołowego do uczenia się i uspokajania się.

Badania z Centrum rozwijającego się dziecka na Uniwersytecie Harvarda W przypadku dzieci, które opiekują się opieką, zachowanie spokoju i obecność w ich organizmie może być współregulowane, a w końcu uczą się samodzielnie uspokoić.

W dzieciństwie przewlekłe lęk może również prowadzić do nadaktywnej migdaly, co sprawia, że dziecko jest bardziej reaktywne na przyszłe czynniki stresujące.

Dlaczego karanie niszczy zdrowie emocjonalne

Może być kuszące, aby ukarać dziecko za odmowę rozstawania się w przedszkolu lub kary dziecko, które nie może spać samemu, ponieważ boi się potworów. Jednak kary w odpowiedzi na lęk wysyła szkodliwy komunikat: że ich uczucia są złe, że są złe lub że powinni się wstydzić swojego strachu. To może wznieść lęk i nauczyć dzieci ukrywać swoje uczucia zamiast je wyrażać.

Kary zwiększają stres dziecka, co aktywuje reakcję walki lub ucieczki i utrudnia naukę i rozwiązywanie problemów. Zamiast pomagać dziecku czuć się bezpiecznie, kary wzmacniają strach, że świat jest nieprzewidywalny i groźny. Z czasem dzieci mogą rozwinąć poczucie bezradności lub mogą działać bardziej, aby uwolnić zatłoczone napięcia.

Dziesięciolecia badań w dziedzinie psychologii rozwojowej i neurologii pokazują, że dzieci potrzebują bezpiecznej bazy emocjonalnej, aby rozwinąć umiejętności kory przedczołowej wymagane do regulacji emocjonalnej. Amerykańska Akademia Pediatrii W porównaniu z tym, wspierające wskazówki budują umiejętności, które dzieci potrzebują, aby samodzielnie poradzić sobie z strachem.

Nawet pozornie łagodne kary, takie jak przerwy w pracy, mogą się odwrócić, gdy są używane do zachowania niepokoju. Dziecko wysłane do pokoju samodzielnie, gdy już się przeraża, że jest samodzielnie, uświadamia sobie, że strach jest izolacja. Zamiast refleksji, doświadczają opuszczenia.

Strategie wspierające, które zastępują karę

Celem nie jest wyeliminowanie strachu, ale pomoc dzieciom w uczęciu się go tolerować i zarządzać nim.

Posłuchaj i potwierdź

Kiedy dziecko wyraża strach, sprzeciw się chęci odrzucenia go twierdzeniami, jak "Nie ma się czego bać". Zamiast tego powiedz coś w rodzaju: "Widzę, że naprawdę boisz się ciemności. To musi być bardzo ciężkie. Trzymajmy się razem, dopóki nie minie. "Walidacja nie oznacza zgody na to, że strach jest racjonalny; oznacza uznawanie wewnętrznego doświadczenia dziecka za prawdziwe.

Kiedy dzieci czują, ich lęk często zmniejsza się, ponieważ zagrożenie bycia samą z strachem jest zniesione.

Zapewniają pewność i bliskość

Komfort fizyczny, taki jak przytuchy, trzymanie się za ręce lub siedzenie obok dziecka, może obniżyć poziom kortyzolu i uwalniać oksytocyny, hormon łączenia. Zapewnić je konkretnymi stwierdzeniami: "Jestem tu. Jesteś bezpieczny. Możemy to poradzić razem".

Utrzymuj się w routinech przewidywalnych

Routyna zapewnia poczucie kontroli i przewidywalności, które są potężnymi antidotami do lęku. Konsekwentne programy budzenia, posiłku, zabawy i spawania pomagają dzieciom wiedzieć, czego się spodziewać. Przemiany mogą być szczególnie trudne dla lękowych dzieci, więc daj zaawansowane ostrzeżenia: "W ciągu pięciu minut przestaniemy grać i zaczniemy szczotkować zęby". "Wizualne programy z zdjęciami mogą być pomocne dla dzieci przedszkołowych. Przewidywalny codzienny rytm zmniejsza niepewność, która napędza lękość.

Naucz się radzić sobie z tym

Dzieci mogą nauczyć się prostych technik, aby uspokoić swój układ nerwowy. Głębokie oddychanie: wdychanie przez cztery liczby, trzymanie przez cztery, wydychanie przez cztery. Postępujące rozluźnienie mięśni: napięcie i uwolnienie każdej grupy mięśni. Świadomość: koncentracja na doświadczeniach zmysłowych, takich jak miękka zabawkę lub uspokajający dźwięk. Instytut Umysłu Dziecka oferuje doskonałe zasoby na temat technik relaksu dla dzieci.

Użyj stopniowej ekspozycji (z wytrzymałością)

Zamiast zmuszać dziecko do narażenia się na wszystkie swoje obawy naraz, współpracuj z nimi, aby stworzyć "liskę lęku". "W przypadku dziecka, które boi się psów, dolnym stopniem może być oglądanie zdjęcia spokojnego psa; następnie oglądanie wideo; następnie siedzieć w tym samym pokoju z pasem, przyjazny pies; a wreszcie go pociągać. Każdy krok jest praktykowany z wsparciem i pochwałami, nigdy nie zmuszany. Unikaj zbyt szybkiego tłumienia, ponieważ może to zwiększyć strach. Ta metoda jest kamieniem węglem terapii poznawczej i może być dostosowana do użytku domowego.

Przykładowy zachowanie spokojne

Dzieci obserwują, jak dorośli radzą sobie ze stresem. Jeśli reagowasz na porażki poprzez głębokie oddychanie i rozwiązywanie problemów, twoje dziecko uczy się tego podejścia. Opowiedz swoje własne radzenie sobie: "Czuję się nerwowo z powodu tego ruchu, ale zamierzam się wdechnąć głęboko i dotrzemy tam, gdy będzie bezpiecznie.

Używaj pozytywnego wzmocnienia, a nie warunkowej miłości

Chwal wysiłki, nie tylko sukces. “Jestem bardzo dumny z ciebie, że próbowałeś zjechać na diabeł, mimo że byłeś przestraszony. To było odważne.” Unikaj używania pochwały jako nagrody tylko wtedy, gdy strach został pokonany; zamiast tego, świętuj każdy mały krok. To buduje w sobie motywację i poczucie kompetencji. Unikaj karania za porażki; to uczy wstydu i zniechęca dalsze próby.

Użyj opowieści i książek

Czytanie opowieści o postaciach, które stawiają czoła lękom i pokonują je, może być niepotrzebnym sposobem na przetwarzanie własnych emocji. Pocałowana ręka / - / z powodu lęku separacji lub / Ciemność W wielu bibliotekach publicznych znajdują się listy książek na temat lęku dziecięcego. Biblioterapia jest dobrze popartej techniką pomagającą dzieciom rozwijać nowe perspektywy.

Używaj strategii zmysłowych

W przypadku dzieci, które są w stanie wyczuć napięcie fizyczne, często pojawia się niepokój. Oferuj sensoryczne narzędzia, które pomagają w rozgrzewaniu dziecka: ważona kołnierza, spokojna słoika z błyszczykiem, piłką stresu lub żwawiarą (biżuteria w poręczeniu). Przenoszenie ciała poprzez skakanie, rozciąganie lub wyciskanie może również uwolnić przechowywaną energię.

Naucz umiejętności rozwiązywania problemów

Kiedy dziecko się uspokoi, zaproś je do rozmowy. “Co możemy zrobić jutro, aby ułatwić oddanie?” To wzmacnia dziecko i daje im poczucie agencji. Unikaj rozwiązywania problemu dla nich; zamiast tego, przewodnik. Nawet trzyletni może zaproponować pomysły takie jak “Przyprowadź mi niedźwiedzia wypełnionego.” Z czasem te małe sesje rozwiązywania problemów budują umiejętności myślenia, które przeciwdziałają automatycznym odpowiedziom na strach.

Podsumowanie wieku

W różnych etapach rozwoju wymaga się różnych wersji tych samych zasad.

Dzieci (w wieku 1 i poniżej 3)

Wystarczy, że w ciągu 18 miesięcy dzieci opierają się na rutynie i komforcie fizycznym. Zamiast karzyć protesty separacji, zaoferuj konsekwentny rytuał pożegnania (całunek, fala, specjalna fraza) i odejdź bez zwleka. Powróć, jak obiecałeś. Użyj przejściowych przedmiotów, takich jak miękki koc.

Przedszkolne dzieci (w wieku 3 lat i poniżej 5)

Wyobraźnia w tym wieku rozchodzi się w dziwaco, wzmacniając strach przed potworami i ciemnością. Organizacja od zera do trzech zawiera praktyczne wskazówki dotyczące zarządzania lękiem u małych dzieci i przedszkolnych.

Dzieci w wieku szkolnym (w wieku 6 lat i poniżej 12)

Wciąż się pogłębiają presje akademickie i społeczne. Zachęcamy do otwartej rozmowy o obawach bez rozwiązywania wszystkiego. Korzystaj z dzienników obaw lub tworz codziennie wyznaczony czas obaw. Naucz ich ocenić swoje obawy: "Co jest najgorsze, co może się stać? Jak prawdopodobne jest to?

Co możesz zrobić, jeśli się stanie? "; Unikaj porównywania ich z siostrami lub rówieśnikami, którzy wydają się mniej lękowani. Szanuj ich potrzebę przygotowania przed nowymi doświadczeniami.

Młodzież (w wieku 13-18 lat)

Dzieci mogą sprzeciwiać się bezpośredniej pomocy, bojąc się osądu lub utraty niezależności. Oferuj wsparcie bez kontroli. Posłuchaj więcej, doradzaj mniej. Uważaj na presję, jaką czują: "Zda się, że masz dużo na głowie. Jestem tu, kiedy chcesz porozmawiać".

"Unikaj kar takich jak podstawy do zachowania unikania się; zamiast tego współpracuj z rozwiązaniami. Zachęcaj stopniowe narażenie na sytuacje wywołujące niepokój (takie jak prezentacja) ze swoim wsparciem za kulisami. Bądź czujny na oznaki depresji lub wycofania, które mogą wymagać pomocy profesjonalnej.

W domu i w szkole tworzyć wspierające środowisko

Poza indywidualnymi strategiami, ogólne środowisko odgrywa kluczową rolę w zmniejszeniu lub zwiększeniu lęku.

W domu

  • Rozmawiaj otwarcie Użyj karty lub dziennika uczuć.
  • Szanuj tempo dziecka Nie porównaj się z rodzeństwem lub rodzeństwem.
  • /Prawicie spokój To nie karę z przestrzeni czasu, ale bezpieczne miejsce do samoregulacji.
  • Ogranicz ekspozycję na przerażające środki /Wiadomości, przerażające filmy, a nawet gwałtowne gry wideo mogą wzbudzić lęk u wrażliwych dzieci.
  • Bądź cierpliwy z regresjąKiedy dzieci są pod stresem (nowy rodzeństwo, przeprowadzka do szkoły), mogą tymczasowo wrócić do wcześniejszych lęków.

W klasie

  • Zbuduj przewidywalną rutynę w klasie z zapisywanymi harmonogramami i jasnymi oczekiwaniami.
  • Oferuj system przerwy /Przejmuje się, że dziecko może zrobić krótką przerwę w miejscu spokoju lub zaufanego dorosłego.
  • Użyj skrzynki do obaw Dzieci mogą pisać lub rysować swoje obawy i umieścić je w pudełku, które zostaną rozpatrywane później, dając im poczucie kontroli.
  • Uprawnienie lęku Czytaj książki w klasie i rozmawiaj o tym, jak sobie radzić.
  • Partner z rodzicami W przypadku, gdy w szkole znajdują się osoby, które prowadzą szkolnictwo, w przypadku, gdy w szkole znajdują się osoby, które prowadzą szkolnictwo, w przypadku, gdy w szkole znajdują się osoby, które prowadzą szkolnictwo, w celu zapewnienia spójnych podejść w domu i w szkole.

Edukacy i opiekunzy mogą również skorzystać z takich zasobów jak Wytyczne CDC dotyczące zdrowia psychicznego dzieci w celu uzyskania informacji opartych na dowodowych informacjach na temat tego, kiedy niepokój staje się zaburzeniem wymagającym interwencji.

W Wspólnocie

Wraz z rodziną, trenerami sportowymi i nauczycielami religijnymi można podjąć podobny krok. Podajcie im, co działa dla dziecka: sygnał, który wskazuje, kiedy dziecko potrzebuje przerwy, frazę zapewniającą pewność siebie i szacunek dla procesu stopniowego odkrywania.

Częste błędy, których należy unikać

Nawet osoby dorosłe, które mają dobre intencje, mogą się wciągnąć w nieproduktywne wzorce.

  • Nadmierna ochrona lub ratowanie – za szybko wchodzenie w życie uniemożliwia dziecku nauczenie się, jak sobie radzić.
  • Oznaczenie dziecka – mówienie: “Jesteś tak nieśmiały” lub “Jesteś niepokojony” może stać się identyczną tożsamością. Zamiast tego opisz zachowanie: “Czujesz się nerwowy w nowych sytuacjach.”
  • Korzystanie z nagród jako łapówek Oferując "Bądź odważny" może sprawić, że strach wydaje się być czymś, co wymaga płatności.
  • Porównanie z innymi Twoja siostra nie boi się ciemności, to zwiększa wstyd i konkurencję.
  • Wymuszenie ekspozycji przed gotowością Wypchnięcie dziecka w niebezpieczną sytuację bez przygotowania może pogorszyć lęk i zniszczyć zaufanie.

Kiedy szukać pomocy specjalistycznej

Wiele dzieciaków obawia się rozwoju, ale niektóre wymagają wsparcia zawodowego. Jeśli niepokój trwa kilka tygodni, uniemożliwia im pójście do szkoły, uczestnictwo w działaniach lub sen, albo towarzyszy depresji, samozranieniu lub skrajnym objawom fizycznym, czas na konsultację z pediatrą lub terapeutą dziecięcymi.

W niektórych przypadkach lekarze psychiatrzy mogą zalecić leczenie. Interwencje te nie zastępują wspierającego środowiska domowego, ale działają wraz z nim. Amerykańska Akademia Psychiatrii Dziecka i Młodzieży zawiera informację dla rodzin o rozpoznaniu i leczeniu lęków w dzieciństwie.

Najważniejsze jest, aby działać wcześnie i szybko; nie z obaw, ale z miłości. Anksyjność & Depresja Stowarzyszenie Ameryki oferuje przyjazne dla rodziców zasoby.

Długoterminowe korzyści wynikające z bezkarnego podejścia

Wybór nie karania dziecka za niepokój nie oznacza, że strach dyktuje życie rodziny. To oznacza, że prowadzisz dziecko przez strach z współczuciem i umiejętnością. Ten sposób wzmacnia więź opiekuna-dziecko, uczy emocjonalnej regulacji i buduje poczucie kompetencji dziecka. Dzieci, które są w ten sposób wspierane, uczą się, że strach nie jest czymś, czego się wstydzić, ale czymś, co można stawić czoła z pomocą i strategiami.

Wyrastają bardziej chętnie prosić o pomoc, bardziej empatycznie wobec innych i bardziej odporni na nieuniknione wyzwania życia. W dłuższej perspektywie czas, który zainwestowany jest w weryfikację i szkolenie dziecka w procesie lęku, daje dywidendy w zdrowiu psychicznym i jakości relacji, które trwają przez całe życie.

Każde dziecko będzie się bało. Wybór opiekunów jest, czy sprostać temu strachu karą i kontrolą, czy powiązaniem i nauczaniem.