Rodzice z dzieckiem z szczególnymi potrzebami: przyznać się do winy bez tego, by to określało ciebie

Wiele osób, które opiekują się dzieckiem, doświadcza w tym samym czasie niezwykłej odporności, ale także niepożądanej winy. Może się czuć winny za zmęczenie, niewystarczającą terapię w domu, za trudności z przyjmowaniem diagnozy lub po prostu oświeceniem sobie, że sprawy będą łatwiejsze.

Rozumienie winy rodzicielskiej - coś więcej niż tylko uczucie

W związku z tym, że rodzice mają w sobie wiele potrzeb, to bardzo ważne, aby zrozumieć, że winna jest różnica od żalu. Z powodu tego, że winna jest różnica między rodzicem, który chcesz być, a rodzicem, który czujesz, że jesteś.

Wina można podzielić na kilka nadmiernego rodzaju:

  • Winna odpowiedzialność: Wiara, że w jakiś sposób wywołałeś lub mogłeś zapobiec chorobie dziecka, jest powszechna bez względu na fakty medyczne.
  • Porównanie poczucia winy: Mierzenie osiągnięć dziecka lub własnych umiejętności rodzicielskich w stosunku do dzieci neurotypowych lub innych rodzin z szczególnymi potrzebami.
  • Czas i uwagę: Czujesz, że zbyt dużo czasu poświęcasz na terapię, wizyty lekarskie lub jedno dziecko, kosztem innych członków rodziny lub własnej opieki.
  • Emocjonalna winna: Czujesz wstyd za swoje własne emocje gniew, smutek, zazdrość, a nawet nudę, które powstają w roli opiekuna.

Zrozumienie tych kategorii może pomóc w rozpoznaniu konkretnego smaku poczucia winy, które doświadczasz, a to pierwszy krok w kierunku jego rozwiązania.

Dlaczego poczucie winy rozwija się w rodzicielstwie z szczególnymi potrzebami

W pierwszej kolejności, systemy medyczne i edukacyjne często stawiają rodziców w roli stałych obrońców, decydentów i menedżerów spraw. Każdy wybór typu terapii, umieszczenia w szkole, leków czuwa się jak niewielki ciężar. Po drugie, brak jasnej mapy drogowej dla wielu stanów oznacza, że rodzice często przechodzą przez niepewność. Po trzecie, porównanie społeczne jest wzmocnione: widzisz inne dzieci osiągające typowe miliony, a czujesz wstrząs różnicy. Po czwarte, wielu rodziców doświadcza niejednoznacznej utraty tracenia dziecka, którego sobie wyobrażali, co może towarzyszyć poczuciu winy żałku nad żywym dzieckiem.

Rola nierealistycznych oczekiwań

Współczesna kultura rodzicielskia często promuje ideały doskonałości, efektywności i poświęcenia. Kiedy dziecko ma specjalne potrzeby, te oczekiwania stają się nieosiągalne, a nawet szkodliwe. W mediach społecznościowych pokazują kuratowane zdjęcia innych rodzin - wakacje, milowe kamienie milowe, porządne domy - które mogą wywołać bolesne porównania.

Lekarskie zaburzenia i poczucie winy rodziców

W przypadku dzieci, które są w stanie wyjść z tego stanu, w którym są, mogą być w stanie wyjść z tego stanu, że nie mają pewności, że są w stanie wyjść z tego stanu.

Ukryty podatek niezawodnej winy

Winna rodzicielska może mieć poważne konsekwencje, jeśli nie zostanie pod kontrolą. Przyczynia się ona do lęku, depresji i wypalenia. Może naruszyć relacje z partnerem lub innymi dziećmi, ponieważ winna czasami przejawia się w postaci nadmiernego odszkodowania (zbyt wiele dawania jednemu dziecku) lub wycofania się (uniknięcie zaangażowania ze względu na wstyd).

Objawienia fizyczne

Wciąż czuwa się winny, a nie tylko w umyśle. Wciąż czuwa się winny, ale także w ciele. Wciąż wywołuje się ból głowy, napięcie mięśni, zmęczenie i problemy z trawieniem.

Jak poradzić sobie z poczuciem winy rodzicielskiej

Celem nie jest całkowitą eliminację winy (to byłoby nierealne), ale zmniejszenie jej mocy, zmiany perspektywy i budowanie odporności.

1. Wychowuj się i szukaj dokładnych informacji

Wiedza jest jednym z najsilniejszych przeciwdziałania winy. Nieporozumienia dotyczące stanu dziecka mogą prowadzić do fałszywych przekonań na temat przyczynowości lub niezbędnych interwencji. Na przykład wielu rodziców dzieci z autyzmem dowiaduje się, że szczepionka nie powoduje autyzmu (zob. Informacje dotyczące bezpieczeństwa szczepionki CDCCzytaj szanowane źródła, uczestnicz w warsztatach i porozmawiaj z specjalistami.

Ponadto, jeśli nauczysz się o metodach leczenia opartych na dowodach i strategiach edukacyjnych, możesz się wzmocnić. Zamiast czuć się winny za to, że nie robisz wszystkiego, możesz priorytetować interwencje, które według badań mają największy wpływ. Rozumiano.org zapewnić rodzicom jasne i dostępne informacje.

2. Zbuduj sieć wsparcia bez wstydu

Izolacja karmi winą. Zbliż się do innych rodziców, którzy ją rozumieją. Lokalne grupy wsparcia, społeczności internetowe i organizacje takie jak Rodzice do rodziców USA W przypadku, gdy w przypadku problemów związanych z poczuciem winy, terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest szczególnie skuteczna. Wsparcie może również przyjść od profesjonalistów: menedżerów spraw, pracowników socjalnych i opiekunów opieki nad odczuciem winy.

Szacunki w znalezieniu plemienia

Zacznij od małego: grupę na Facebooku dla rodziców dzieci z Twoim dzieckiem, lokalną spotkanie lub miesięczną kawę z innym rodzicem, którego spotkałeś podczas terapii. Unikaj grup, które wydają się wspierać konkurencyjność lub wstyd; szukaj społeczności opartej na empatii i praktycznym wsparciu. Pamiętaj, że nie musisz dzielić się szczegółami intymnymi - po prostu bycie w obecności innych, którzy rozumieją, może zmniejszyć ciężkość poczucia winy.

3. Uczyńcie się prawdziwego współczucia

Samopłaszeństwo to nie samozadowolenie, to umiejętność, która przełącza reakcję na porażkę i walkę. Zawiera trzy elementy: uważność (uznawanie uczuć bez uniknięcia), ludzkość (uznawanie, że inni rodzice dzielą te uczucia) i dobroć (odpowiedź na siebie tak, jakbyś był bliskim przyjacielem).

Codzienny zwyczaj winy

Zapisz sobie dziennie jedną myśl o poczuciu winy i odpowiedz na trzy pytania: (1) Czy ta myśl opiera się na fakcie lub założeniu? (2) Czy powiedziałbym to przyjacielowi w mojej sytuacji? (3) Z czym mogę ją zastąpić?

4. Zmienić ramy sukcesu i postępu

W ten sposób możesz się zorientować, że dziecko jest w stanie osiągnąć nowe osiągnięcia, choćby nie ma to, ile się z nim dzieje. Zastosować się do tego, że dziecko jest w stanie osiągnąć nowe osiągnięcia, nawet jeśli jest to niewielkie.

Wspólnie świętujemy małe zwycięstwa

Wystarczy stworzyć prosty rytuał, na przykład tygodniowy proud moment, w którym każdy członek rodziny dzieli się z dziećmi o coś niewielkiego, co osiągnął. Dla dziecka z szczególnymi potrzebami może to być użycie technikę uspokajania lub wypróbowanie nowego jedzenia. Dla ciebie może to być dzwonienie do specjalisty lub 10 minuty przerwy.

5. Ustaw realistyczne granice i oczekiwania

Nie możesz tego zrobić. Uznaj, że nie możesz uczestniczyć w każdej sesji terapii, przygotować każdego specjalnego posiłku i utrzymywać świecący dom, pracując i opiekując się innymi dziećmi. Priorytetować to, co najważniejsze dla kluczowych potrzeb dziecka i stabilności rodziny. Odpuść resztę. To może oznaczać odmowę od dodatkowych obowiązków, przyjmowanie pomocy od innych lub zmniejszenie własnych standardów. Granice mają zastosowanie również do porady wtarżającej: masz prawo do zakończenia rozmowy, które wzbudzają poczucie winy winy.

Praktyczne ustalanie granic

Jeśli członkowie rodziny wątpią w twoje wybory rodzicielskie, przygotować scenariusz: Dziękuję za wkład. Nasz zespół medyczny poprowadził nas w tym kierunku i czujemy się pewni naszego planu. Jeśli czujesz się przepełniony zaproszeniami przyjaciół, możesz odmówić bez wyjaśnienia: Nie możemy dojść tym razem, ale doceniamy ofertę. Ochrona swojej energii nie jest egoistyczna, jest konieczna do zrównoważonej opieki nad dzieckiem.

Podtrzymuj jednocześnie swoje dziecko i siebie

W przypadku dzieci, które nie są w stanie się opiekować, nie ma potrzeby, aby się opiekować własnymi potrzebami. ARCH National Resite Network dostarcza lokalizatora usług w Stanach Zjednoczonych.

Słudzy dzieci z szczególnymi potrzebami mogą doświadczać własnej winy lub niechęci. Spotkania rodzinne, osobiste spotkanie z każdym dzieckiem i otwarte rozmowy o uczuciach mogą zapobiec rozprzestrzenianiu się w rodzinnym systemie.

Jak rozmawiać z siostrami o poczuciu winy

Użyj odpowiedniego dla wieku języka, aby wyjaśnić, że wszystkie uczucia są w porządku, w tym frustracja lub zazdrość. Upewnij się, że są kochani i że ich potrzeby są ważne.

Kiedy szukać pomocy specjalistycznej

Jeśli poczucie winy jest trwałe, co prowadzi do zaburzeń snu, zmian apetytu, wycofania się z działalności lub myśli o samozranieniu, może przejść do klinicznej depresji lub lęku. Nie wahaj się szukać pomocy u specjalisty ds. zdrowia psychicznego, który specjalizuje się w opieki nad chorobą chroniczną. NAMI (Narodowy Sojusz ds. Chorób Psychicznych) Znalezienie lokalnych opcji.

Świadczenia, że poczucie winy staje się kliniczne

Chociaż wszyscy rodzice czują się winni, może być konieczne wsparcie zawodowe, jeśli winna osoba wymaga: uniknięcia czynności, które kiedyś lubiła, znaczącej zmiany w apetycie lub snu, bez nadziei na przyszłość lub wstrząsających myśli o bezwartości.

Wniosek

Rodzice z dzieckiem z szczególnymi potrzebami to maraton, a nie sprint, a winna jest wspólnym towarzyszem na drodze. Ale winna nie musi określać swojej podróży. Rozumiejąc jej źródła, wyzwalając nierealne oczekiwania i praktykując współczucie, możesz uwolnić się od winy. Nie jesteś sam, a już jesteś wystarczający - nie dlatego, że wszystko robisz doskonale, ale dlatego, że pojawia się dzień po dniu, z miłością i zaangażowaniem. Najważniejszą rzeczą, jaką możesz dać dziecku, jest rodzic, który jest miły do siebie. Ta życzliwość rozciąga się na zewnątrz, tworząc cieplejszy, bardziej odporny dom dla wszystkich.