Rozmowa o lęku lub fobii dziecka może być jak przechodzenie po sznurku. Chcesz być szczery o tym, co doświadcza, nie sprawiając, że czują się złamani, różni lub zawstydzeni. Wybieranie słów, ton, który używasz i sposób, w jaki układasz ich uczucia, może budować most zaufania lub pogłębić już poczucie stigmatu.

Niezależnie od tego, czy dziecko boi się ciemności, boryka się z lękiem separacji lub ma bardziej konkretną fobię, taką jak psy lub igły, cel jest ten sam: pomóc mu poczuć się zrozumiały i zdolny. Poniżej przeanalizujemy konkretne zmiany języka, odpowiednie dla wieku taktyki komunikacji oraz jak współpracować ze szkołami i profesjonalistami, zachowując jednocześnie nieznany z dyskusją.

Moc słów: jak język kształtuje postrzeganie

Dzieci uczą się interpretować swój wewnętrzny świat głównie poprzez odbicie od otaczających ich dorosłych. Kiedy rodzic lub opiekun używa obciążonych lub osądzających słów, dziecko może zacząć postrzegać ich lęk jako wadę charakteru, a nie jako doświadczenie. Badania pokazują, że język, który rodziny używają do dyskusji o zdrowiu psychicznym, bezpośrednio wpływa na chęć dziecka do szukania pomocy w późniejszym życiu.

Co nie mówić (i dlaczego)

Niektóre frazy mogą wydawać się dla dorosłego nieszkodliwe, a nawet pocieszające, ale nieświadomie mogą zawstydzić dziecko.

  • Razgadzasz. W ten sposób dziecko odmawia rzeczywistości, bo obawy są dla niego bardzo realne, a zamiast pomóc, sprawiają, że czuje się źle zrozumiane i mogą skłonić do ukrywania swoich uczuć.
  • Po prostu się uspokoić. Kazanie niepokojącym dziecku, by się uspokoiło, jest jak kazanie utoniętej osobie, by po prostu pływała.
  • Przestań być tak dramatyczny. Dzieci internalizują te etykiety i mogą zacząć wierzyć, że są z natury złamane.
  • Nie ma się czego bać. Chociaż to logicznie prawda, to stwierdzenie nieważne jest dla dziecka, a także nie daje mu szansy na nauczenie, że strach może istnieć nawet wtedy, gdy nie ma obiektywnego zagrożenia.
  • To tylko faza. W niektórych dzieciństwach obawy znikają, ale trwałe lub intensywne fobii wymagają delikatnej interwencji.

Co powiedzieć zamiast tego (Skrypty i przykłady)

W przypadku, gdy język jest zmieniony, nie trzeba mieć stopnia psychologii.

  • Zamiast przesadzania, spróbuj: Widzę, że to dla ciebie naprawdę ważne.
  • Zamiast się uspokoić, powiedz: Pozwól, że razem oddychamy trochę wolno.
  • Zamiast "Nie ma się czego bać", powiedz: Chociaż nie widzę tego samego niebezpieczeństwa, widzę, że się boisz.
  • Zamiast "nie martw się" powiedz: Nie ma sprawy się martwić. Martwienie się to sposób, w jaki mózg stara się zachować cię w bezpieczeństwie.
  • Zamiast "Wielu dzieci się tego boi", powiedz: Wiele osób czasami tak się czuje, a możemy się nauczyć czegoś, co pomoże ci poczuć się odważniejszy.

Takie języki potwierdzają ich doświadczenie, pozostawiając otwarte drzwi do rozwoju, unikając pułapki porównania ich z innymi lub sugerując, że ich uczucia są niewłaściwe.

Rozumienie korzeni lęku i fobii w dzieciństwie

Zanim można skutecznie mówić o lęku, pomaga zrozumieć, co to jest i skąd pochodzi. Lęk jest naturalną reakcją na postrzegane zagrożenie. Dla dzieci, zagrożenie może być czymś tak zwyczajnym jak nowa sytuacja, głośny hałas lub postrzegane porażka społeczna. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne sugerują, że do 10% dzieci doświadcza w pewnym momencie określonej fobii, a wiele innych zajmuje się ogólnym lękiem.

Normalny i niezdrowy lęk

Nie wszystkie lęki są złe. Miękkie, sytuacyjne lęki mogą sygnalizować, że dzieje się coś ważnego (taki jak test lub wykonanie). Mogą motywować przygotowanie i ostrożność.

Rozumienie tej różnicy pomaga w zrównoważonym rozmowie o lęku. Możesz zapewnić dziecku, że niektóre obawy są w porządku.Celem nie jest całkowitą eliminacja lęku, ale pomoc dziecku w jego zarządzaniu, aby nie było w stanie go przeprowadzić.

Powszechne fobii u dzieci

Dzieci często mają fobię, która skupia się na zwierzętach, ciemności, wysokości, igłach lub sytuacjach społecznych.

Na przykład, jeśli dziecko ma fobię psów, mówienie: Ten pies jest miły, widzisz? jest mniej pomocne niż: Słyszałem, że boisz się psów. Twoje ciało da ci sygnał ostrzegawczy.

Stworzenie środowiska domowego bez osądów

W domu dzieci uczą się przetwarzać emocje. Jeśli doświadczają oceny lub krytyki za każdym razem, gdy wyrażają strach, szybko nauczą się go tłumić.

Uważaj na to, co czujesz, nie wzmacniając strachu

Istnieje ważna równowaga między weryfikacją uczuć dziecka a przypadkowym wzmocnieniem lęku. Widzę, że jesteś naprawdę przerażona. Nie musisz się zgodzić, że zagrożenie jest realne, możesz to potwierdzić, nie potwierdzając zagrożenia.

Przykłady stwierdzeń zatwierdzających:

  • Zrozumiałe jest, że czujesz się niepokoiony z powodu wycieczki.
  • Nie boję się ciemności, ale widzę, że teraz to dla ciebie przerażające.
  • /Twoje serce bije i drżą ręce. /To lęk robi swoją pracę /przy starającym się cię chronić.

Po zatwierdzeniu, delikatnie się odwracasz do radzenia sobie z tym. Jaki mały krok możemy podjąć razem, aby pomóc zmniejszyć to uczucie?

Wykorzystanie podejścia Emotional Coaching

Badanie przeprowadzone przez Johna Gottmana na temat edukacji emocjonalnej oferuje ramy, które idealne są do tego celu.

  1. Zauważ emocje dziecka. (Widzisz się napięty, odkąd wspomniałem o spotkaniu z dentystą.)
  2. - Weź to poważnie. (Wiem, że wizyty u dentysty mogą sprawić, że będziesz się martwić.)
  3. Pomóż im nazwać emocje.

    (Zdaje się, że się boisz, a może też trochę wstydziesz)

  4. Zrozumiaj i wyznacz granice. /Nie ma sprawy się bać. /Wciąż musimy iść, ale możemy wymyślić wspólny plan.
  5. Rozwiązanie problemów razem. (Co może pomóc Ci czuć się lepiej przygotowany na wyciskanie piłki, słuchanie muzyki lub wcześniejsze rozmowy z dentystą?)

Takie podejście unika oznaczania dziecka jako "zdenerwowanego" i zamiast tego określa niepokój jako tymczasowego gościa, którego można nauczyć się radzić sobie.

Strategie komunikacyjne dotyczące wieku

Dzieci przetwarzają informacje w różnym stopniu w zależności od ich etapu rozwoju.

Dzieci przedszkolne (w wieku 3-5 lat)

W tym wieku lęk często przejawia się jako przyczepienie, rozburzenia lub fizyczne skargi. Używaj prostego, konkretnego języka. Unikaj długich wyjaśnień lub abstrakcyjnych koncepcji, takich jak "myślenie pozytywne".

  • Użyj książek o uczuciach, aby normalizować doświadczenie. (Ten bohater też boi się ciemności.
  • Oferuj ograniczone możliwości, aby poczuć kontrolę. (Chcesz sprawdzić pod łóżkiem razem, czy pozostawić włączone światło nocne?)
  • Uważaj to przytuleniem i prostymi słowami: Jesteś bezpieczna.Mami i tata są tu.

Wyrzuć chęć powiedzieć: Jesteś w porządku. Zamiast tego powiedz: Jestem tu z tobą.

Szkoła podstawowa (latki 6-11)

Dzieci te mają więcej języka i logiki, ale nadal korzystają z konkretnych przykładów. Mogą się martwić o wyniki szkolne, przyjaźń lub zdrowie.

  • Naucz różnicę między niebezpieczeństwem (samochód zbliża się szybko) i fałszywym alarmem (myślenie, że cienie są potworem).
  • Użyj metafory o zmartwionym mózgu i inteligentnym mózgu. Twój mózg mówi ci, że może się wydarzyć coś przerażającego.
  • Gra w role lub używanie marionet do praktyki w obliczu lęków w sposób niski poziom.
  • Nie rób im oznakowania śmieszy lub nerwowych. Zamiast tego opisz zachowanie: Byłeś cicho, kiedy poznaliśmy nowego sąsiada.

Młodzież (w wieku 12 lat i więcej)

Wśród nastolatków jest bardzo duża świadomość społecznej percepcji i może sprzeciwiać się wszystkim, co sprawia wrażenie, że terapia mówi. Ważne jest, aby szanować ich autonomię i unikać wykładów.

  • Zadaj otwarte pytania: Co przechodzi ci w umyśle, gdy czujesz tę falę paniki? Zamiast zakładać, że wiesz.
  • Unormalizuj, zauważając, że wielu nastolatków doświadcza lęku, ale unikaj porównawczych fraz takich jak wszyscy to przeżywają. Zamiast tego powiedz: Wielu nastolatków z którymi pracuję mówi mi, że oni też tak czują.
  • Omówić fizyczny aspekt niepokoju (spacz serca, płytkie oddychanie) jako biologiczną reakcję, którą można wytrenować, a nie jako znak słabości.
  • Oferuj zasoby takie jak aplikacje lub strony internetowe zamiast wysyłać je do terapii, jeśli są wahania.
  • Użyj humoru ostrożnie. Młodzież ceni lekkość, ale nie kosztem swojej walki.

Współpraca z nauczycielami i pracownikami służby zdrowia psychicznego

W rzeczywistości, lęki związane ze szkołą są jednym z najczęstszych. Rozmowa z nauczycielami i doradcami szkoły o lęku dziecka wymaga podobnego podejścia bez stigmatyki.

Rozmowa z nauczycielami o niepokoju dziecka

Kiedy zbliżasz się do szkoły, rozmawiaj o współpracy, a nie o diagnozie.

Powiedz coś w rodzaju: Moje dziecko zaczyna się bardzo zaniepokoić nowymi sytuacjami społecznymi.

Dzięki temu jesteś członkiem zespołu, a nie wymagającym rodzicem. Ochrania również dziecko przed tym, aby nie było w stanie być wątpione.

Kiedy szukać pomocy specjalistycznej

Jeśli niepokój lub fobia dziecka powoduje znaczne niepokój, zakłóca szkole lub przyjaźń, lub trwa miesiące bez poprawy, może nadszedł czas, aby zaangażować specjalistę ds. zdrowia psychicznego. Narodowy Instytut Zdrowia Umysłowego W przypadku dzieci, które nie mają opieki zdrowotnej, w przypadku których nie ma opieki zdrowotnej, zaleca się, aby pacjent rozmawiał z pediatrą lub psychologiem dzieci, jeśli objawy trwają.

Kiedy rozmawiasz z dzieckiem o pomocy zawodowej, nie mów, że jest to karne lub alarmujące. Wydostaniemy się z kimś, kto pomoże dzieciom nauczyć się radzić sobie z wielkimi obawami.To jak szkoła dla swoich uczućukształcisz się kilku narzędzi, które zmniejszą obawy.

Praktyczne umiejętności, jak nauczyć dziecko

Poza tym, że w sposób właściwy rozmawiasz o lęku, możesz wyposażyć dziecko w konkretne strategie, które zmniejszają stigmatykę, dając mu poczucie agencji. Im bardziej czuje się w stanie kontrolować swój lęk, tym mniej będzie postrzegać go jako trwałą część swojej osobowości.

Techniki oddychania i gruntowania

Prosta ćwiczenia oddechowa mogą zmienić układ nerwowy z walki lub lotu do poświęcenia i trawienia. Naucz dziecko oddychać cztery razy, zatrzymać cztery i wydychać cztery.

Techniki, takie jak metoda 5-4-3-2-1 (naleźć pięć rzeczy, które możesz zobaczyć, cztery, które możesz dotknąć, trzy, które możesz usłyszeć, dwa, które możesz zapachnąć, jedna, którą możesz smakować) odciągają uwagę od katastrofalnych myśli i wchodzą w teraźniejszość.

Stopniowe narażenie bez siły

W przypadku fobii najbardziej skutecznym podejściem jest stopniowa ekspozycja. To oznacza, że należy rozdzielić sytuację w drobne kroki i pokonać je jeden po drugim. Nigdy nie zmuszaj dziecka do narażenia się na strach naraz, co może pogorszyć fobię. Zamiast tego, wspólnie pracujcie nad stworzeniem składniki lęku.

Na przykład, jeśli dziecko boi się psów, drabiną może być:

  1. Spójrz na zdjęcie psa na ekranie.
  2. Oglądaj film spokojnego psa.
  3. Spójrz na psa przez okno z daleka.
  4. Stać naprzeciwko drogi od psa z pasem.
  5. Przejdźmy przez pasem na tej samej chodniku.

  6. Zatrzymaj bardzo spokojnego psa, gdy go trzyma właściciel.
Każdy krok jest podbity w tempie dziecka, z dużą ilością pochwały i zachęty.

Zdrowe odpowiedzi na strach i niepewność

Dzieci uczą się więcej z tego, co robisz niż z tego, co mówisz. Jeśli odrzucisz swoje własne lękówki frazami takimi jak "Jestem taki bałagan" lub unikniesz sytuacji, które cię przerażają bez wyjaśnienia, dziecko zrozumie to jako odpowiednią reakcję.

Powiedz: Czuję się niepokoiony z powodu dzisiejszego spotkania w pracy. To dobrze. Zrobę kilka głębokich oddechów i przypomnę sobie, że dobrze się przygotowałem.

Dzieci, które widzą, że traktujesz swoje lęko z życzliwością i kompetencją, są o wiele bardziej skłonne do takiej samej traktowania swoich.

Konkluzja: słowa, które uzdrawiają, a nie krzywdzą

Nauka na temat lęku lub fobii dziecka bez ich sztigmatyzacji jest jedną z najbardziej miłujących rzeczy, jakie rodzice mogą zrobić. Wymaga to cierpliwości, samoświadomości i gotowości do zmiany nawyków językowych.

Zacznij od jednej małej zmiany. Następnym razem, gdy dziecko powie, że się boję, zatrzymaj się zanim odpowie. /Słyszę cię. /Przeczytaj mi więcej o tym, jak to się czuje. Te kilka słów może zmienić całą trajektorię relacji dziecka z własnym umysłem.

W celu uzyskania dodatkowych wskazówek, Instytut Umysłu Dziecka W ramach programu "Przezwój i rozwój" można znaleźć wiele artykułów na temat języka i lęków. Strona zdrowia psychicznego dzieci w CDC Pamiętaj, że nie jesteś sam i jeśli będziesz stosował właściwy sposób, dziecko może się dowiedzieć, że niepokoje są tylko niewielką częścią jego bogatego i pięknego życia.