Rozumienie emocjonalnego wpływu nowego dziecka na dziecko

Przyprowadzenie nowego dziecka do domu jest radosnym etapem, ale może to być również potężna zmiana dla starszego dziecka. Dzieci rozwijają się dzięki przewidywalności i uwagi. Kiedy przybywa rodzeństwo, ich świat zmienia się w ciągu nocy: krześle mamy jest zajęte, czasy drzemki się zmieniają, a dziecko nie jest już centrum wszechświata. Te zmiany mogą wywołać intensywne emocje, które często pojawiają się jako urazy, przywiązanie się do siebie lub regresię.

W ten sposób dzieci nie mogą się przyjmować, gdy są w stanie przejść do tego typu sytuacji, a rodzice, którzy sami są nieprzystosowani do nowych wymagań, często nie docenią tego, jak bardzo się rozwijają emocje. Mózg dziecka wciąż rozwija drogi neuronowe potrzebne do kontroli impulsów i regulowania emocji.

Do powszechnych czynników emocjonalnych należą:

  • Utrata wyłącznej uwagi: Dzieci mogą czuć się zastąpione lub mniej kochane, gdy widzą, że rodzice skupiają się na noworodku.
  • Zdezorientowanie w ich roli: Nie są już "dziecią", ale jeszcze "wielkimi dziećmi". Ta między nimi tożsamość może być niepokojąca i wywołują niepokój co do miejsca, w którym wchodzą w skład rodziny.
  • Zatrudnione rutyny: Dziecko, które się już urodziło, często nie ma pewności siebie, ponieważ jego żywienie i sypienie nie sprawiają, że dziecko jest bezpieczne i ma kontrolę nad swoim otoczeniem.
  • Frustracja komunikacyjna: Dzieci nie mają słownictwa, aby wyrazić złożone emocje, takie jak zazdrość czy lęk, dlatego zachowują się fizycznie.
  • Zmieszczenie fizyczne: Dziecko może być przeniesione z łóżeczka do łóżka lub z miejsca, w którym lubi się położyć na kanapie.

Według 0 do 3W ramach programu "Społeczne Narodowe Dzieci" (Społeczne Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodowe Narodo

Pojawione reakcje u małych dzieci po przybyciu nowego dziecka

Chociaż każde dziecko jest wyjątkowe, wiele małych dzieci w okresie dostosowania się do tego typu sytuacji wykazuje jedną lub więcej z następujących reakcji.

Zazdrość i działanie

Dziecko może celowo przerwać karmienie, rzucać zabawkami lub uderzać dziecko. Czując się oddalone i zdesperowane, że odzyskają uwagę, nawet jeśli jest to negatywne, często to dzieje się dlatego, że nie chce się z nią zgadzać. Zamiast karzyć tego działania, należy się zająć podstawową potrzebą kontaktu. Na przykład, jeśli dziecko uderzy dziecko, spokojnie powiedz: "Nie pozwolę ci uderzyć. czujesz się złości. Używaj słów.

Warto też zbadać kontekst. Czy zachowanie się dzieje w określonych czasach dnia, na przykład podczas karmienia lub gdy umieszcza się dziecko na drzemkę?

Wraca

Dzieci, które niezależnie od siebie żywią się, mogą nagle chcieć być karmione łyżką. Regresja jest normalnym mechanizmem radzenia sobie z tym, który sygnalizuje, że dziecko czuje się niepewnie i potrzebuje tymczasowo wrócić do bezpieczniejszego, bardziej uzależnionego stanu. Odpowiedz z spokojną pewnością, a nie krytyką. Oferuj dodatkowe przytuchy i tymczasowo niższe oczekiwania.

Ważne jest, aby nie zawstydzać dziecka w okresie regresji. Komentarze takie jak "Jesteś już dużą dziewczynką, wiesz jak używać poty" mogą zwiększyć niepokój i wydłużyć regresję. Zamiast tego powiedz: "Nie ma sprawy, zdarzają się wypadki.

Nadmierna przywiązanie

Dziecko może odmówić, by zniknąć z oczu, nawet żeby pójść do łazienki. Ta przywiązanie odzwierciedla strach przed całkowitą utratą i ma swoje korzenie w rzeczywistym doświadczeniu, że po raz pierwszy musi się z kimś dzielić. Aby to ułatwić, daj krótkie, przewidywalne oddzielenia: "Chcę zmienić dziecko na dwie minuty, a zaraz wrócę".

Kolejna skuteczna strategia to stworzenie specjalnego sygnału między tobą a dzieckiem. Tajna fala, specjalne wyrażenie, takie jak "Wrócę zanim się o tym dowiecie" lub szybka rutyna uściskania i pocałunku może zapewnić komfort i przewidywalność.

Zwiększone tantromy i rozpady

W rzeczywistości, dzieci nie są w stanie poradzić sobie z drobnymi opóźnieniami lub rozczarowaniami, a teraz są w stanie się wyczerpać.

Jeśli wiesz, że twoje dziecko jest na pusty, unikaj zabierania go do przepełnionych sklepów lub planowania spotkań, które wymagają dużo rozmowy. Chronić jego czas wolnego od pracy i być hojny z łaską. Kiedy zdarzy się spadek, pamiętaj, że twoja spokojna obecność jest najbardziej stabilizującą siłą, jaką możesz zaoferować.

Praktyczne strategie zapobiegania i zarządzania tantrumami

W przypadku, gdy w ciągu dnia występuje niewielki rozwój, można znacznie zmniejszyć częstotliwość i intensywność występowania urazu, wprowadzając kilka zmian strategicznych w codziennej rutynie. Amerykańska Akademia PediatriiCelem nie jest wyeliminowanie wszystkich nerwów, co byłoby nierealne, ale zmniejszenie ich częstotliwości i wyposażenie dziecka w lepsze narzędzia do radzenia sobie z nimi z czasem.

1. Przygotuj dziecko przed przybyciem

Dzieci lepiej radzą sobie z zmianami, gdy wiedzą, co się stanie. W czasie ciąży, mów o dziecku w konkretnych, pozytywnych kategoriach. Pokaż dziecku zdjęcia nowo narodzonych. Pozwól, by poczuło poruszenie się dziecka. Przeczytaj książki o byciu starszym siostrzem, takie jak: Czekając na dziecko lub Nowy mały człowiekNie obiecuj zbyt wiele idealnego towarzysza.

Dzieci będą rozczarowane, gdy dziecko nie będzie mogło się bawić.

W tym zabawie można również rozgrywać role z lalkami, aby pokazać, jak wygląda opieka nad dzieckiem. Pozwól dziecku ćwiczyć, jak trzyma się lalki i dawać jej butelkę.

2. Utrzymuj i przesyłaj rutynę

Dzieci znajdują bezpieczeństwo w przewidywalnych sekwencjach. Utrzymaj taką samą harmonogramę budzenia, posiłku, drzemki i spawania, jak tylko to możliwe, nawet jeśli w to wpaść potrzeba dziecka. Kiedy nieuniknione jest zakłócenie (np. gdy karmienie wpadnie w konflikt z czasem zabawy dziecka), opowiedz, co się dzieje: "Najpierw ja karmię dziecka, a potem twoja kolej na przekąskę. Podczas gdy karmię dziecka, możesz usiąść obok mnie i przynieść mi pieluchę".

Jeśli trzeba tymczasowo dostosować harmonogram dziecka, aby dopasować go do niego, staraj się, aby ten nowy harmonogram był tak spójny jak to możliwe.

3. Włączaj swoje dziecko jako pomocnika

Wystarczy, że dziecko będzie się czuło lepiej, jeśli będzie się czuło, że nie jest w stanie się z nim poradzić. Jeśli dziecko będzie się czuło lepiej, to będzie się czuło lepiej, gdy będzie się czuło, że nie jest w stanie się z nim poradzić.

Możesz też stworzyć "zestaw pracy dla rodzeństwa" z zdjęciami, które pokazują takie zadania jak "przekaż ciuchy", "śpiewaj pieśń dziecku" lub "wybierz skarpetki dla dziecka".

4. Udowodnij emocje, używając języka uczuciowego

Dzieci muszą wiedzieć, że ich wielkie uczucia są w porządku. CDC Podkreśla, że nazwa emocji pomaga dzieciom samoregulować się. Powiedz coś takiego jak: "Czujesz się zła, bo zamiast ciebie wstrząsnęłam dzieckiem. Trudno się ze mną podzielić. Możesz być zła, ale nie możesz wyrzucić ciężarówki".

Zastanów się nad stworzeniem "charty emocji" z twarzami, które pokazują szczęśliwe, smutne, złe, przerażone i zaskoczone. Kiedy zauważysz, że dziecko ma problemy, wskaż na wykres i powiedz: "Która twarz pasuje do tego, co teraz czujesz?" Dzięki temu dziecko może konkretnie komunikować się ze swoim stanem wewnętrznym bez potrzeby złożonego języka.

5. Codziennie rozkładaj swój program

Nawet 10-15 minut niepodzielonej uwagi może napełnić emocjonalny zbiórek dziecka. Pozwól mu wybrać jakąś czynność: zagadki, bloky lub po prostu rozmowy. W tym czasie odłóż telefon i skup się całkowicie na nim. Nazywaj to "specjalnym czasem" i uczyń z niego nieprzejednaną część dnia. Ta niewielka inwestycja daje ogromne dywidendy w zmniejszeniu rozpaczy.

Jeśli masz partnera lub pomocnika, mogą zabrać dziecko w tym czasie. Jeśli jesteś sam z oboma dziećmi, spróbuj zaplanować ten szczególny czas, kiedy dziecko śpi lub się w pobliżu w odkurzacz.

6. Zrób sobie z tantrumami w tym momencie z spokojną autorytetem

Kiedy wybuchnie uraz, priorytetem jest bezpieczeństwo i połączenie. Trzymaj się spokojnie. Twój mały będzie odzwierciedlał twój ton. Krótko uznaj uczucie: "Widzę, że naprawdę jesteś zdenerwowany". Następnie, jeśli to możliwe, zaoferuj prosty wybór ("Chcesz tu usiąść ze mną na podłodze, czy iść do pokoju, aby się uspokoić?").

Jeśli uraz polega na uderzeniu lub niebezpiecznym zachowaniu, usunąć dziecko z sytuacji bez wykładu. Trzymaj je delikatnie, jeśli zaakceptują, lub pozostać w pobliżu, jeśli potrzebują miejsca. Gdy płacz ustąpi, nie mów, po prostu powtórz połączenie: "Uspokoj się. To było trudne. Napijmy się razem".

Ważne jest, aby nie próbować rozmawiać z dzieckiem w trakcie burzy. Często nie działają jego mózg. Próba wyjaśnienia, dlaczego nie powinien się denerwować, tylko wydłuży rozkład. Zamiast tego skup się na bezpieczeństwie i obecności.

Pamiętaj: Występuje to nie odzwierciedlenie rodzicielstwa, ale normalna reakcja na zmiany, które się pojawiają w rozwoju.

Długoterminowa wsparcie dla rodziny w okresie przejścia

Przyzwyczajenie się do nowego rodzeństwa zajmuje tygodnie, czasami miesiące. Dziecko będzie miało dobre i trudne dni. Zapewnienie konsekwencji, empatii i cierpliwości pomoże ci przejść przez to. Rozważ te szersze strategie wspierania całej rodziny w tym okresie przyzwyczajenia.

Uważajcie na to, by rodzice sami się o siebie opiekowali

Jeśli tracisz cierpliwość, zrób sobie krótką przerwę. Odłóż dziecko bezpiecznie w łóżeczku, wyjdź na pięć minut lub poproś partnera lub przyjaciela, żeby cię przykrył. Rodzicielstwo dla mózguW przypadku dzieci, które są w stanie się samoregulować, rodzice są w stanie przewidzieć, że dziecko będzie się samoregulować.

W tym czasie warto również obniżyć swoje standardy pracy domowej, gotowania i obowiązków społecznych. Pierwsze kilka miesięcy w rodzinie dziecka i małego ma być okresem przeżycia.

Uważaj na oznaki głębszego ucisku

Wiele przypadków rozpędu ustępuje w miarę jak dziecko się dostosowuje, ale trwające objawy mogą wymagać profesjonalnej rady. Szukaj: długotrwałej agresji wobec dziecka, która nie reaguje na przekierowanie, odmowy jedzenia lub snu przez dłuższy czas, samozranienia (pobicie głowy lub przekąsanie siebie) lub poważnego odsunęcia się od interakcji rodzinnych.

Jeśli czujesz, że coś nie jest w porządku z dostosowaniem dziecka, zawsze warto poszukać profesjonalnej opinii.

Z czasem wzmacniaj więzy między braćmi

Kiedy dziecko staje się bardziej interaktywne (około 4 do 6 miesięcy), zachęcaj do delikatnej gry. Chwalij wszelkie pozytywne interakcje: "Uśmiechałeś dziecko - co za wspaniała starsza siostra". Unikaj porównań i faworyzmu.

Możesz też stworzyć specjalne rytuały, które podkreślają więź między braćmi i siostrami. Może dziecko każdego wieczoru wybiera nowy książkę, którą będzie czytać dziecku, albo też każdego ranka razem się dłonią.

Zmieniając swoje oczekiwania z czasem

Ważne jest, abyśmy zrozumieli, że okres dostosowania nie jest liniowy. Będą płaskości i powstanie powikłania. Gdy tylko pomyślisz, że dziecko się w pełni dostosowało, nowy etap rozwoju lub zmiana w rutynie dziecka może wywołać nowy falę trudnego zachowania. To normalne.

Bądź łagodny z sobą i z dzieckiem. Oboje uczysz się jak przejść przez tę nową rodzinę.

Łagodny przejście wymaga czasu

Nie ma wystarczającej ilości przygotowania, aby usunąć każdy rozpacz, ale współczująca reakcja będzie kształtować sposób, w jaki dziecko nauczy się radzić sobie z dużymi uczuciami. Poprzez zatwierdzenie emocji, utrzymanie rutyny i wyciąganie specjalnego czasu, pomożesz starszemu dziecku poczuć się bezpiecznie w swojej nowej roli. Przybycie nowego dziecka nie jest zakłóceniem dla rodziny - to jest rozszerzeniem.

Jeśli masz problemy, skontaktuj się z siecią wsparcia, przeczytaj forums rodziców lub porozmawiaj z pediatrą. Nie jesteś sam, a ta faza przejdzie. W międzyczasie, oddechnij głęboko, przytul się i pamiętaj: rozpacz dziecka nie jest problemem, ale uczuciem, którego możesz utrzymać.