Rozmowa z dzieckiem o jego doświadczeniach z tożsamością i przynależnością jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie rodzic może zrobić dla jego emocjonalnego dobrego samopoczucia i rozwoju.

Dlaczego rozmowy o tożsamości i tym, do kogo należy

Dzieci zaczynają kształtować poczucie siebie od bardzo wczesnego wieku. Zauważają różnice w wyglądzie, języku, zdolnościach i strukturze rodzinnych jeszcze przed tym, jak mają słowa, aby o nich mówić.

Badania pokazują, że dzieci, które prowadzą otwarte, potwierdzające rozmowy w domu, rozwijają większą samoocenę, silniejsze umiejętności społeczne i większą odporność na uprzedzenia lub wykluczenie. Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychologicznego rodzice, którzy rozmawiają o tematach tożsamości w odpowiednim dla wieku sposób, pomagają dzieciom zbudować umiejętności poznawcze i emocjonalne niezbędne do rozwoju w różnych środowiskach.

Dzieci, które czują się należące do domu, szkoły i społeczności, są bardziej zaangażowane w naukę i mniej narażone na niepokój lub depresję.

Kluczowe zasady prowadzenia dialogu produktywnego

Poniżej przedstawiono podstawowe zasady, które będą waszą drogą rozmowy.

Zacznij wcześnie i zachowaj odpowiednie do wieku

Nie musisz czekać na wielką chwilę. Zachęcaj rozmowy, gdy tylko dziecko zacznie zauważać różnice. Użyj prostego, konkretnego języka. Na przykład trzyletni może usłyszeć, Ludzie przychodzą w różnych kolorach skóry, a każdy jest piękny. W miarę wzrostu możesz dodać więcej niuansów dyskutować o sprawiedliwości, historii i osobistych doświadczeniach.

Bądź otwarty i naprawdę słuchaj

Dziecko musi wiedzieć, że jego pytania i uczucia są mile widziane bez osądu. Kiedy mówi, odłóż telefon, włącz kontakt wzrokowy i posłuchaj, aby zrozumieć, nie korygując lub uspokoijąc zbyt szybko. Czasami dzieci muszą po prostu wyrazić zdezorientowanie lub ranę, zanim będą gotowe do rozwiązania.

Używaj języka włączającego i potwierdzającego

Na przykład zamiast "niezwykłe" możesz powiedzieć, że każda rodzina jest wyjątkowa na swój sposób. Kiedy nie znasz odpowiedniego terminu, powiedz: "Jestem jeszcze ucząc się, ale chcę użyć słów, które czczą, kim jesteś".

Podzielić się własnymi doświadczeniamiKiedy jest to odpowiednie

Dzieci uczą się z twojego modelowania. Poczytaj krótko o chwilach, w których czułeś się dumny z tego, kim jesteś, lub o chwile, w których nie mogłeś się dopasować. Skup się na doświadczeniu dziecka, ale historia rodzica może pokazać, że te uczucia są normalne i że o nich można mówić bezpiecznie.

Zadaj pytania otwarte

W zamian z prostymi pytaniami "tak/nie" często można się nie zastanawiać.

  • Powiedz mi o swojej ulubionej rzeczy, którą robisz ze swoimi przyjaciółmi.
  • Czy coś w szkole sprawiło, że pomyślałeś, kim jesteś?
  • Co oznacza dla ciebie uczucie włączonego?
  • Co w tobie robi, że jesteś dumny?

W ten sposób dziecko może podzielić się swoją perspektywą bez poczucia pytania.

Rozdzielność w różnych aspektach tożsamości

Tożsamość jest wieloaspektowa. Dzieci mogą doświadczać różnego rodzaju przynależności w różnych dziedzinach rasy, płci, zdolności, religii, statusu społeczno-gospodarczego lub struktury rodziny.

Rasy i etniczność

Dzieci są ślepie kolorów. W wieku dwóch lub trzech lat zauważają różnice rasowe i mogą wchłonić społeczne wiadomości o rasie. Otwarcie rozmawiają o różnorodności, sprawiedliwości i historii niesprawiedliwości rasowej w odpowiednim dla wieku sposób. Dla małych dzieci używaj książek i obrazów, które odzwierciedlają wiele ras i kultur. Dla starszych dzieci, omówić aktualne wydarzenia i zachęcić do krytycznego myślenia o stereotypach.

Kiedy dziecko doświadcza rasizmu, bezpośrednio lub za pośrednictwem rówieśników, najpierw potwierdź swoje uczucia. Powiedz: "To musiało być takie trudne. Przykro mi, że to przeszłaś.

Płeć i orientacja seksualna

Dzieci od najmłodszych lat badają tożsamość płciową i wyrażają się w grupie. Niektórzy wiedzą, że ich płeć jest inna niż przy urodzeniu; inni wciąż się zastanawiają. Stwórz środowisko, w którym wszystkie możliwości są w porządku. Używaj neutralnego języka, takiego jak niektórzy chłopcy, niektóre dziewczęta i niektóre dzieci niebinarne, gdy rozmawiasz o grupach. Jeśli twoje dziecko podziela się, że jest LGBTQ+, dziękuję im za zaufanie i zapytaj, jak chcą być wspierane.

W celu uzyskania przynależności, pomóż im znaleźć aktywności i społeczności potwierdzające, czy to GSA w szkole, drużyny sportowe przyjazne dla queerów, czy grupy wsparcia online dla pozytywnego poszukiwania tożsamości.

Neurozróżnicowanie i niepełnosprawność

Dzieci z neurodyrektywnością lub niepełnosprawnością często stają przed wyjątkowymi wyzwaniami związanymi z przynależnością. Mogą czuć się różni lub wykluczeni z powodu sposobu przetwarzania, komunikacji lub ruchu. Uważaj na te doświadczenia bez ich minimalizowania. Powiedz:

Pracuj ze swoim dzieckiem, aby zidentyfikować jego mocne strony i preferencje, a nie skupiać się wyłącznie na wyzwaniach. Naucz go umiejętności samoobronności: Nie szkodzi, że powiedz nauczycielowi, że potrzebujesz spokojnej przestrzeni, aby się skupić. A model akceptacji w domujeśli masz dziecko neurodwergentowe, uczcz ich unikalne myślenie, zamiast próbować wyrażnąć je. Understood.org jest świetnym zasobem wspierania dzieci z neurodwergentami w domu i w szkole.

Podstawy społeczno-ekonomiczne

Dzieci z wczesnego wieku zdają sobie sprawę z różnic ekonomicznych poprzez porównanie domów, ubrań, wakacji lub pudełek na lunch. Rozmawiaj o pieniądzach i przywilejach w sposób zrównoważony: Niektóre rodziny mają więcej niż inne, a to nie jest miarą wartości nikogo. Jeśli twoja rodzina ma trudności, bądź uczciwy na poziomie, na jakim dziecko może się poradzić.

Należność może być trudna dla dzieci, które czują, że nie mierzą się. Pomóż im zidentyfikować działania, w których mogą uczestniczyć bez ograniczeń finansowych zdarzenia społeczne, programy biblioteki lub grupy rówieśników, które nie krążą wokół drogich hobby.

Stworzenie wspierającego środowiska domowego

Rozmowy nie odbywają się w próżni. Szersze środowisko, które tworzysz, ma równie wiele znaczenia. Dom, który konsekwentnie modelował szacunek, ciekawość i bezpieczeństwo emocjonalne, sprawia, że wrażliwe dyskusje wydają się naturalne, a nie zmuszone.

W tym również media, które konsumujesz. Wybierz książki, filmy i programy, które zawierają różne postacie i pozytywne wiadomości o tożsamości. Opowiedz o tym, co oglądasz: Zauważyłem, że w programie nie było dzieci z niepełnosprawnością. Dlaczego myślisz, że tak jest? Te małe nawyki narażają dziecko na krytyczne myślenie o reprezentacji.

W ten sposób możesz się udzielić pomocy, aby zachować swoje zachowanie, a także pomóc dziecku w zachowaniu się w sposób zgodny z jego umysłem.

Wskaźnik samorefleksji. Dzieci uczą się obserwując, jak traktujesz innych i jak reagujesz na swoje błędy. Jeśli mówisz coś, co okazuje się obrażające, szczerze przeprosić. Wykazanie pokory uczy dziecka, że rozwój jest możliwy i że błędy nie kończą rozmowy, ale pogłębiają ją.

Kiedy rozmowy stają się trudne

Nie każda dyskusja będzie płynna. Dziecko może się zamknąć, się złościć lub zadać pytania, które zaskoczą.

Kiedy dziecko nie chce mówić

Wystarczy, że będziesz chciał się popchnąć. Powiedz: jestem tu, kiedy tylko chcesz porozmawiać. Może później do tego wrócimy. Potem przejdź. Czasami spacer, przejażdżka samochodem lub czynność, w której jesteś obok siebie (taką jak pieczenie lub rysunek) sprawia, że rozmowa jest mniej groźna.

Kiedy dzieli się z nimi czymś bolesnym

Dziecko może opowiedzieć, że jest wyśmiewane, wykluczone lub nawet prześladowane z powodu jednego z aspektów jego tożsamości. Pierwszą pracą jest pierwsza pomoc emocjonalna: słuchanie, zatwierdzenie i pocieszenie.

Kiedy nie masz odpowiedzi

Żaden rodzic nie wie wszystko. Nie ma sprawy powiedzieć, To naprawdę dobre pytanie, a ja nie jestem pewien. Sprawdźmy to razem. To modelowanie myślenia uczenia się i pokazuje, że cenią się dokładne informacje.

Kiedy dziecko powtarza stereotypy lub uprzedzenia

Zrób to z zachowaniem spokoju. Popraw delikatnie, bez wstydu. Powiedz: To stereotyp spólne, ale niesprawiedliwe uogólnienie grupy ludzi. Pozwól, że powiem ci, dlaczego to nieprawda. Następnie przedstaw pozytywny przeciwwykaz.

Omów, gdzie mogły to usłyszeć i pomóż im krytycznie myśleć o mediach, rówieśniach lub dorosłych, którzy szerzą dezinformacje.

Zasoby wspierające podróż

Rozważ te książki, organizacje i narzędzia, aby pogłębić swoje zrozumienie i znaleźć społeczność.

  • Książki dla dzieci które badają tożsamość i przynależność: Sztamplowane (dla dzieci) /Jason Reynolds i Ibram X. Kendi, A Tango jest trzy /Justin Richardson i Peter Parnell /o rodzicielstwie dla osób tej samej płci. El Deafo / Cece Bell (niepełnosprawność) i Czerwka kocha Czerwka W przypadku, gdy jest to możliwe, należy przeczytać recenzje książek Common Sense Media.
  • Przewodniki rodzicielskie: Wychowywanie dzieci świadomych rasy /Jennifer Harvey, Dziecko twórcze płci /z wydawnictwem Diane Ehrensaft, i Różni uczniowie Jane M. Healy oferuje praktyczne porady w konkretnych obszarach tożsamości.
  • Grupy wsparcia i społeczności: Szukaj lokalnych lub online grup, które pasują do tożsamości rodziny, takich jak rozdziały PFLAG, sieci rodziców dla dzieci z neurodywergencjami (np. Rozumiano.org), lub grupy na Facebooku dla wielokulturowych rodzin.
  • Pomoc zawodowa: Jeśli dziecko ma oznaki ciągłego stresu, lęku lub depresji związanej z tożsamością, rozważ konsultację z psychologiem dzieci lub licencjonowanym terapeutą specjalizującym się w rozwoju tożsamości.
  • Materiały edukacyjne dla rodziców: W. Amerykańskie Stowarzyszenie Psychologiczne i Narodowe Stowarzyszenie Edukacji Małych Dzieci oferują bezpłatne artykuły, seminaria internetowe i listy poradne na temat rozmowy z dziećmi o tożsamości i przynależności.

W celu zapewnienia, że dzieci są w stanie się bardziej zadowalające, należy wprowadzić w życie odpowiednie przepisy, które odpowiadają osobom w rodzinie, kulturze, wartościom i niepowtarzalnym potrzebom.

Rozpoczęcie otwartego dialogu na całe życie

Rozmowy o tożsamości i przynależności nie są jednorazowym zadaniem, ale ciągłą praktyką. Niektóre dni będziesz czuł się pewny siebie, inne dni będziesz się wstrząsał. Najważniejsze jest to, że będziesz pokazywać się z miłością, ciekawością i chęcią do nauki obok dziecka.

Kiedy w rodzinie rozmawiamy w sposób normalny, wysyłamy silne przesłanie: cała twoja istota należy do tego miejsca, a to pogłębia więź, którą dzielimy, pomagając dziecku w podróży po świecie z pewnością siebie, współczuciem i jasnym poczuciem tożsamości.