Rozumienie poglądu na obfitość

W jego podstawach, mentalność obfitości jest przekonaniem, że istnieje wystarczające zasoby, czy to dobra materialne, miłość, uwagę lub możliwości, dla wszystkich. Ten światopogląd jest w ostry kontrast z mentalnością niedoboru, która koncentruje się na ograniczeniach, obawia się straty i działa z perspektywy sumy zerowej. Dzieci, które internalizują obfitość, widzą świat jako miejsce możliwości: dzielenie się zabawką nie oznacza, że mają mniej; pochwalać osiągnięcia przyjaciela nie zmniejsza ich własnej wartości.

Psychologia rozwojowa potwierdza, że te podstawowe przekonania zaczynają się tworzyć bardzo wcześnie. Społeczeństwo Badań Rozwoju Dziecka W wyniku badań naukowych, które przeprowadzono w wieku czterech lat, dzieci rozwijają stabilne pomysły na temat tego, czy zasoby są ograniczone czy rozszerzalne, na które wpływają język i zachowanie opiekuna. Kiedy rodzice regularnie określają sytuacje tak, że mamy wystarczająco dużo dla wszystkich, dzieci wchłaniają tę ramę.

Kluczowe cechy rozwoju mentalnego dzieci w stosunku do niskiej rozwoju

  • Zmądrość obfitości: Chętny do wymiany, dzielą się bez pytania, świętują sukcesy innych, proszą o pomoc, gdy jest to potrzebne, postrzegają współpracę jako sposób na tworzenie większej wartości.
  • Mentalność niedoboru: Zbiera zabawki lub przysmaky, zazdroszczy sukcesom rówieśników, rywalizuje w warunkach niekonkurencyjnych, obawia się, że pomaganie innym zaszkodzi sobie, wierzy, że uwagę i miłość są skończone i trzeba walczyć o to.

Ukryte koszty niedostatecznego myślenia w dzieciństwie

Przed rozpoczęciem rozwoju rozwiązań ważne jest, aby rozpoznać pełny wpływ niskotliwości. Dzieci, które dorastają w przekonaniu, że nigdy nie ma wystarczającej ilości, często rozwijają zachowania, które sabotowałyby ich własne szczęście. Mogą mieć trudności z współpracą w grupie, mają trudności z przyjaźniami, ponieważ są posesywne lub konkurencyjne i doświadczają wyższego poziomu lęku. Dziennik eksperymentalnej psychologii dzieci W wyniku badania naukowego, które przeprowadzono w 2003 r. w Stanach Zjednoczonych, naukowcy stwierdzili, że dzieci, które są przygotowane do przekazywania informacji o niedoboru, znacznie mniej często dzielą się nalepkami z rówieśnikami, nawet jeśli dzielenie się nimi nie kosztuje nic.

W przypadku osób, które są w stanie wyjść z sytuacji, w której nie są w stanie się zwiększyć, w przypadku osób, które są w stanie wyjść z sytuacji, w której nie są w stanie się zwiększyć, w przypadku osób, które są w stanie zwiększyć swoją wagę, w przypadku osób, które są w stanie zwiększyć swoją wagę, w przypadku osób, które są w stanie zwiększyć swoją wagę, w przypadku osób, które są w stanie zwiększyć swoją wagę, w przypadku osób, które są w stanie zwiększyć swoją wagę, w przypadku osób, które są w stanie zwiększyć swoją wagę, w przypadku osób, które są w stanie zwiększyć swoją wagę.

Praktyczne strategie, które pomogą rozwinąć sposób myślenia o obfitości

Wspieranie myślenia o obfitości wymaga konsekwentnych, codziennych praktyk, które są modelem hojności, używają języka, który podkreśla wystarczającą ilość i zapewniają dzieciom strukturalną okazję do doświadczenia radości dawania.

Przykład dzielenia się i dawania z wyraźnymi komentarzami

Dzieci uczą się hojności głównie poprzez obserwację. Po prostu dzielenie się nie wystarczy; musisz wypowiedzieć swoje rozumowanie. Na przykład, gdy oferujesz miejsce w autobusie, powiedz: Dam temu osobom swoje miejsce, ponieważ wyglądają zmęczona, i czuję się dobrze wiedząc, że pomogłem. Kiedy przekazujesz stare ubrania, zaangażuj dziecko w sortowanie i wyjaśnij: Mamy wystarczająco dużo ubrań, a inne dziecko będzie zadowolone je nosić. Ta eksplicitna ramka łączy akcję z przekonaniem w obfitość.

Używaj języka, który odzwierciedla wystarczającą, a nie pozbawioną

W zamian za ne możemy sobie pozwolić na to, by się cieszyć. Zamiast nie możemy sobie pozwolić na to, powiedzmy wybijamy wydawać pieniądze na rzeczy, które są dla nas najważniejsze. To unika ograniczeń jako pozbawienia, a zamiast tego określa je jako uprawnione wybory. Kiedy dziecko narzeka, że przyjaciel ma coś, czego nie ma, unikaj odrzucania swoich uczuć, ale delikatnie przekształcaj: Tak, ma nowe rowery. Masz rowery i rowery.

Różne rodziny mają różne rzeczy, a my mamy to, czego potrzebujemy. Z czasem język ten staje się dialogem wewnętrznym dziecka.

Wdzięczność w instytucjach

Wdzięczność jest podstawowym elementem obfitości. Kiedy dzieci regularnie przyznają się do tego, co mają, to z natury mniej skupiają się na tym, co im brakuje. Prosta rutyna działa najlepiej: nocna rozmowa o trzech dobrych rzeczach podczas kolacji, słoik wdzięczności, w którym członkowie rodziny zostawiają notatki, lub tygodniowy krąg wdzięczności w salach nauczania. Dziennik osobowości i psychologii społecznej Wśród dzieci, które praktykują wdzięczność przez dwa tygodnie, w grze dzielenia się oddaje 40% więcej nagrody niż grupa kontrolna. Ważne jest, że wdzięczność musi być praktykowana, nie tylko wspomniana.

Zachęcaj dzieci do bycia konkretnymi: Jestem wdzięczny, że tata przeczytał mi dziś wieczorem historię jest bardziej potężny niż genetyczny Jestem wdzięczny za moją rodzinę

Naucz współczucia poprzez ćwiczenia dotyczące perspektywy

Empatia jest silniejsza niż w przypadku dzieci, które są w stanie poczuć to, co czuje inny. Dzieci, które mogą czuć to, co czuje inna osoba, są bardziej zmotywowane do dzielenia się i pomocy. Empatia jest umiejętnością, która może być wzmocniona poprzez praktykę prowadzoną. Używaj książek opowiadających o dylematach moralnych i zapytaj: Jak myślisz, że królik się czuje? Co byś zrobił?

Szenariusze gry rolnej, w których jedno dziecko zostaje wyłączone i wprowadźmy w głowę rozwiązania integracyjne. W konfliktach między siostrami każde dziecko poprowadzi się do opisania perspektywy drugiej osoby. Badania wykazały, że szkolenie w szkołach z perspektywy wzmacnia zachowanie prosocjalne i zmniejsza przemoc.

Wyzwania stać się sposobnością wzrostu

Zmiana rozwoju jest częścią tego, co jest w życiu, a nie jest w stanie osiągnąć. Mentalność działa W wyniku badań naukowych, które pokazują, że dzieci, które są chwalone za wysiłek, a nie inteligencję, są bardziej skłonne do przyjęcia wyzwań i przetrwania porażek.

Działania wspólne odpowiednie dla wieku

  • W wieku 2-3 lat: Praktykuj wykonywanie zmian z jedną zabawką, mówiąc jednocześnie moja kolej, twoja kolej. Model dzielenia się przekąskami.
  • 4-5 lat: Wprowadzenie koncepcji sharing przyniesie więcej zabawy. Graj w gry spółdzielcze, w których wszyscy wygrywają razem.
  • W wieku 6 do 8 lat: Zachęcaj ich do przekazania przyjacielowi lub organizacji charytatywnej zabawek, których nie używają już.
  • W wieku 9-12 lat: Włączcie się do społeczności w rodzinie. Niech dzieci wybierają przyczynę i pomagają im zorganizować zbiórkę funduszy. Nauczcie je dzielić się wiedzą, prowadząc młodszego brata lub rówieśnika.

Rola dynamiki rodziny i relacji między braćmi

Siostrze są często pierwszą areną, na której dzieci stawiają czoła myśleniu o niedoboru. Walki o uwagę, zabawki lub przestrzeń osobistą mogą wzmocnić postrzeganie sumy zerowej: Jeśli mama cię przytuli, ona mnie nie przytuli. Aby temu zapobiec, rodzice mogą aktywnie budować kulturę rodzinną obfitości. Unikaj porównywania siostrzy ( Dlaczego nie możesz być porządna jak siostra?) i zamiast tego ucz się wyjątkowych sił każdego dziecka. Upewnij się, że każde dziecko otrzymuje wyjątkowy czas jeden na jeden, nawet jeśli jest krótki, aby wzmocnić, że miłość nie jest ograniczonym zasobem.

Rodzinne rodziny mogą również tworzyć rytuały dzielenia się obfitością. Tydniowy rodzinny krąg rodzinny, w którym każda osoba przynosi coś do przyczynienia opowieść, umiejętność, przekąsk normalizuje dawanie. Wspólne wolontariat w banku żywności pokazuje, że hojność wykracza poza rodzinę. Kiedy dzieci widzą, że ich rodzice dzielą się kredytem, czasem i zasobami z sąsiadami i przyjaciółmi, wchodzą w to, że dawanie łączy ludzi, a nie wyczerpuje ich.

Rozszerzenie obfitości do szkół i społeczności

Szkoły odgrywają kluczową rolę w wzmocnieniu lub podważaniu myślenia o obfitości. Klasy, które kładzieją nacisk na konkurencję (np. tylko jeden student może wygrać mistrzostwo) mogą nieświadomie wzmocnić niedobór. Edukacy mogą przejść ku strukturom uczenia się współpracującym: projektom grupowym, w których wszyscy członkowie przyczyniają się do współpracy, prowadzeniu przez rówieśników, które celebruje wspólny sukces, a ekonomii klasy, które nagradzają współpracę nad indywidualnym akumulacją. Na przykład nauczyciel może powiedzieć:

Programy społeczne oferują również możliwości. Grupy młodzieży, zespoły sportowe i organizacje religijne mogą wyraźnie omawiać wartości obfitości. Na przykład programy skautów obejmują projekty służbowe, które uczą dzieci, że ich wkład ma znaczenie i że pomagając innym nie zmniejsza się. Nawet proste rzeczy, takie jak wymiana zabawek w sąsiedztwie lub projekt ogrodu społecznego, mogą pokazać dzieciom, że dzielenie się zasobami czyni wszystkich bogatszymi.

Zwycięstwo przeszkód: Kiedy hojność nie przychodzi z natury

W przypadku dzieci, które są w stanie zwiększyć swoją troskę o siostrę, może być konieczne, aby zwiększyć ich troskę o siostrę, a następnie zwiększyć ich troskę o siostrę.

W wieku około 5 lat dzieci rozwijają teorię umysłu i mogą być kierowane w kierunku bardziej celowej hojności. Jeśli dzieci w wieku szkolnym nadal sprzeciwiają się dzielenia się, oceniaj, czy czują się zagrożeni w szkole, czy doświadczyli przemocy, czy naśladują język niedoboru, który słyszą w domu. Otwarte rozmowy o uczuciach mogą ujawnić ukryty strach.

Kolejnym przeszkodą jest wpływ mediów i reklam. Reklamy często wysyłają wiadomości o niedoboru: Oferta ograniczona! Zostało tylko kilka! Rodzice mogą przeciwstawić się temu, omawiając, jak działa reklama i wzmacniając, że rzeczywiste potrzeby są zaspokojone. Ta zabawka wygląda zabawnie, ale mamy już mnóstwo zabawek.

Możemy umieścić ją na liście życzeń na urodziny. To uczy opóźnienia spełnienia i zaufania, że życzenia mogą być spełnione w czasie, a nie pilnie walczyć o to.

Wniosek

Udziaływanie w dzieciach nastawienia do obfitości jest jednym z najsilniejszych darów, jakie dorosłe osoby mogą zaoferować. Nie wymaga żadnego bogactwa materialnego - tylko intencjonalny język, empatyczne połączenie i konsekwentne przekonanie, że zawsze jest wystarczająco dużo miłości, czasu i możliwości dla wszystkich, aby rozkwitać. Dzieci wychowywane z tą perspektywą są bardziej hojne, odporne i współpracujące. Budują silniejsze przyjaźnie, navigują wyzwaniaami z mniejszym lęgiem i rosną w dorosłych, którzy przyczyniają się pozytywnie do swoich społeczności.